کتاب تناهی استعلایی اثر احمد رجبی، انتشارات هرمس

در میانه‌ی جریان پرطنین فلسفه‌ی قاره‌ای، جایی که پرسش از هستی همچنان زنده و پویا ادامه دارد، اثری تازه از دل زبان فارسی قد برافراشته است: «تناهی استعلایی: پژوهشی درباره‌ی هستی‌شناسی بنیادین هایدگر» نوشته‌ی احمد رجبی. این کتاب نه فقط تفسیری بر اندیشه‌ی یکی از اثرگذارترین فیلسوفان قرن بیستم، بلکه تلاشی اندیشمندانه برای بازاندیشی در نسبت بنیادین انسان و هستی است؛ نسبتی که در محور آن، مفهوم کلیدی «تناهی» قرار دارد. رجبی در «تناهی استعلایی» با رویکردی درون‌متنی به سراغ آثار هایدگر می‌رود. او به‌جای آن‌که از تفسیرهای بیرونی یا قیاس‌های رایج بهره بگیرد، مستقیم به زبان فلسفه‌ی هایدگر و ساختار درونی اندیشه‌ی او وفادار می‌ماند. این وفاداری اما به معنای تکرار صرف یا بی‌نظری نیست؛ بلکه نویسنده با مفصل‌بندی نوینی از ایده‌ی «تناهی استعلایی» ـ در امتداد سنت ایدئالیسم استعلایی از کانت تا هوسرل ـ خوانشی تازه، منسجم و پیوسته از کلیت پروژه‌ی فکری هایدگر ارائه می‌دهد. تفسیر رجبی می‌کوشد تنش میان گسست و تداوم در سنت مدرنیته را از راه طرح مفهوم «مطلق متناهی» بازاندیشی کند. از این منظر، آن‌چه هایدگر را همزمان در متن سنت فلسفی مدرن نگاه می‌دارد و از آن فراتر می‌برد، همان «تناهی» است؛ تناهی‌ای که نه صرفا سلبی یا فقدان‌محور، بلکه ساختاری و امکان‌ساز است. بر همین اساس، انسان نزد هایدگر دیگر سوژه‌ای مطلق در معنای سنتی نیست؛ بلکه گشودگی‌ای بنیادین به سوی هستی است که در دل تناهی شکل می‌گیرد. کتاب «تناهی استعلایی» اثری است دقیق، فشرده و در عین حال ژرف‌اندیش. این نوشته برای خوانندگانی که نمی‌خواهند تنها از هایدگر بشنوند، بلکه می‌خواهند به همراه او بیندیشند، راهگشا و برانگیزاننده است. برای پژوهشگران و علاقه‌مندان به فلسفه‌ی معاصر، این کتاب نه فقط یک منبع روشن‌گرانه، بلکه مدخلی معتبر برای ورود به یکی از دشوارترین و در عین حال زنده‌ترین مباحث هستی‌شناختی دوران ما به شمار می‌آید.