کتاب شش نام زیبایی اثر کریسپین سارتول، ترجمه مریم خدادادی، انتشارات کرگدن

اگر بخواهیم جان‌مایه‌ی اصلی کتاب «شش نام زیبایی» را دریابیم، باید بگوییم این اثر جستاری بلند درباره‌ی حساسیت انسان به امکان‌های زیبایی در مرزهای نهایی آن است. کتاب نشان می‌دهد چگونه زیبایی از دل واژه‌ها در زبان ما برمی‌خیزد و به تمامی عناصر هستی سرایت می‌کند. در این میان، نقش ذهن و زبان در مفصل‌بندی و فهم امر زیبا جایگاهی محوری دارد. از دیرباز این پرسش مطرح بوده است که زیبایی و به‌دنبال آن هنر، چه کاربردی دارند و اساساً قرار است چه نقشی در زندگی انسان ایفا کنند. یکی از نشانه‌های اهمیت امر زیبا و هنر در تاریخ بشر، تا همین امروز، وجود واژه‌هایی است که برای تبیین و توصیف زیبایی پدید آمده‌اند. همین که در زبان‌های گوناگون کلمه‌هایی مختصِ بیانِ زیبایی وجود دارد و این واژه‌ها با نفوذی چشمگیر بر فرهنگ‌های بومی و حتی فرهنگ‌های دیگر تأثیر گسترانده‌اند، نشان می‌دهد که زیبایی و هنر تا چه اندازه بر حیات انسانی سایه افکنده‌اند و چرا چنین عمیق درگیر آن‌ها هستیم. کتاب «شش نام زیبایی» اثر «کریسپین سارتول» به بررسی دقیق واژه‌هایی می‌پردازد که در شش زبان متفاوت برای تعریف زیبایی به کار رفته‌اند. او تحلیلی تاریخی، معناشناختی و زیبایی‌شناسانه از این واژه‌ها ارائه می‌دهد و با نثری شفاف و لحن منحصر‌به‌فرد خود، متن را به نمونه‌ای از زیبایی بدل کرده است. تنها کافی است به دو مثال برجسته، یعنی واژه‌ی «بیوتی» در انگلیسی و مفهوم «وابی–سابی» در ژاپنی توجه کنیم تا دریابیم چگونه این نام‌ها نه‌تنها فرهنگ و تاریخ جوامع انسانی را دگرگون ساخته‌اند، بلکه دلیل روشنی بر اهمیت خواندن کتاب «شش نام زیبایی» هستند. این کتاب، هم اثری نظری درباره‌ی فلسفه‌ی زیبایی و هنر است و هم متنی خواندنی که نشان می‌دهد زبان، چگونه درک ما از زیبایی را می‌سازد و گستره‌ی تجربه‌ی زیباشناسانه‌ی ما را شکل می‌دهد.