کتاب موضوع مرگ و زندگی اثر اروین دی یالوم و مریلین یالوم، ترجمه سپیده حبیب، انتشارات قطره

«خوان داوید نازیو» مرگ و فقدان انسانی را که عشقمان نثار اوست، به از دست دادن عضوی از بدن تعبیر می‌کند؛ فقدانی که گویی جدایی از دست یا پایمان است، با همان فروپاشی عصبی و رنجی هم‌سنگ با از‌دست‌دادن اندامی حیاتی. حال تصور کنیم اگر پیش از آنکه واقعاً دست یا پایمان را از دست بدهیم، از قریب‌الوقوع بودن این رخداد آگاه شویم، چه وضعیتی خواهیم داشت؟ چگونه می‌توان با ناپدید شدن عضوی از بدن، بخشی از جان و رنج سهمگین این غیبت در روح و جسم کنار آمد؟ کتاب «موضوع مرگ و زندگی» اثر «اروین یالوم» و «مریلین یالوم» دقیقاً از همین آگاهی آغاز می‌شود؛ زمانی که مریلین به سرطان مبتلا شد و یقین پیدا کرد که مرگش نزدیک و اجتناب‌ناپذیر است. این زوج عاشق، که سالیان درازی را با عشقی ژرف و پیوندی ناگسستنی سپری کرده بودند، اکنون می‌دانستند که یکی‌شان به‌زودی جهان را ترک خواهد کرد. آنان تصمیم گرفتند هر آنچه از مرگ و زندگی می‌دانند و به تجربه آموخته‌اند، پیش از فرا رسیدن لحظه پایان به نگارش درآورند؛ تصمیمی شجاعانه که ثمره‌اش همین کتاب است. در میانه‌ی نگارش، مریلین درگذشت و برای اروین، عشق زندگی‌اش به ناگاه بدل به حضوری غایب شد؛ «یکی که دیگر نیست». اما این فقدان عظیم نه او را در خود شکست، بلکه به نیرویی پیش‌برنده برای ادامه مسیر مبدل شد. اروین کتاب را با ستایشی بی‌پایان از زندگی، عشق و پذیرش حقیقت گریزناپذیر مرگ به پایان رساند. همان‌طور که مریلین، با وجود آگاهی کامل به نزدیک بودن مرگ، تا واپسین لحظه از زیستن دست نکشید، اروین نیز در غیاب معشوق، به مدد همان عشق و دلبستگی به بودن، بر ادامه زندگی اصرار ورزید. «موضوع مرگ و زندگی» در حقیقت حاصل تأملی عمیق بر سه حقیقت بنیادین است: عشق، زندگی و مرگ. کتاب هم سندی است بر پافشاری بر ارزش زیستن و هم بازتاب رسالت نویسنده‌ای که باور دارد تجربه شخصی خویش، باید در مسیر فهم و آرامش دیگران با جهان در میان گذاشته شود.