کتاب بر قله‌های نا‌امیدی اثر امیل چوران، ترجمه سپیده کوتی، انتشارات پیدایش

«این کتاب زندگی مرا نجات داد.» این جمله‌ای است از امیل چوران، فیلسوف رومانیایی، درباره اثری که به ژرفای جنون و مرگ، پوچی وجود و عذاب آگاهی فرو می‌رود. چوران در تاریک‌ترین ترس‌های انسان نه‌تنها دلایلی برای ادامه‌دادن زندگی می‌یابد، بلکه طنز تلخ و کمدی پنهان پوچی را در همین مسیر کشف می‌کند و از دل اضطراب، شکلی از رهایی می‌سازد. این اثر اولیه چوران، همان کتابی است که سوزان سانتاگ او را به سبب آن «برجسته‌ترین چهره در سنت کیرکگور، نیچه و ویتگنشتاین» می‌نامد. همچنین مارک فومارولی اخیراً او را «اسطوره‌ای در مقام استاد نثر فرانسوی» توصیف کرده است. کتاب «بر قله‌های ناامیدی» ذهن متفکر نویسنده را در بحرانی از تبِ خود‌مصرفی به تصویر می‌کشد؛ ذهنی که در بستر بی‌خوابی‌های هولناک و فرساینده شکل گرفته است. همان بی‌خوابی‌ای که به تعبیر چوران «شفافیتی گیج‌کننده است که حتی بهشت را به جهنم بدل می‌کند». چوران این اثر را در سال ۱۳۱۳، هنگامی‌که تنها بیست‌ودو سال داشت، در رومانی نوشت. «بر قله‌های ناامیدی» ما را با چورانی جوان آشنا می‌کند و او را به‌عنوان تئوریسین ناامیدی و مفسر آخرالزمان معرفی می‌سازد. برای او، نوشتن و فلسفه به‌طور مستقیم با رنج جسمی گره خورده‌اند؛ هر دو به «فضیلت‌های غنایی» وابسته‌اند که نهایتاً تنها به افشاگری‌های متافیزیکی منجر می‌شوند. ثمره این نگاه، کتابی است که همچون بدیلی برای خودکشی مطرح می‌شود. چوران با به‌کارگیری نیرویی که از جدال روح رمانتیک در برابر خدا، جهان و حتی خویشتن برمی‌خیزد، انرژی فروخفته‌ای را آزاد می‌کند و از این طریق خویش را موقتاً از ناامیدی بیرون می‌کشد. «بر قله‌های ناامیدی» نخستین مواجهه فلسفی او با مضامینی چون فروپاشی، پوچی، بیهودگی، بیگانگی و تناقض‌های وجودی است؛ مضامینی که بعدها در آثار پخته‌تر وی با شدت و عمق بیشتری تکرار می‌شوند. این کتاب هم تصویری از بینش تلخ و طعنه‌آمیز ذهن فلسفی چوران ارائه می‌دهد و هم به خوانندگان امکان می‌بخشد که روند رشد و تکامل این متفکر را از آغاز مسیر درک کنند. در نهایت، «بر قله‌های ناامیدی» تنها روایتی از تاریکی و یأس نیست، بلکه سندی است از تولد نگاهی تازه در فلسفه، نگاهی که جهان را از دل رنج و بی‌خوابی بازمی‌سازد و راهی برای زیستن در میانه پوچی فراهم می‌آورد.