کتاب روانشناسی سوگ اثر ریچارد گراس، ترجمه نگار شجاعی، انتشارات نشر مون

شاید بارها شنیده یا دیده باشیم که کسی درباره‌ی عزیز ازدست‌رفته‌اش چنین بگوید: «کاش او زنده بود، حتی اگر در دوردست و دور از من؛ فقط زنده بود و می‌دانستم هست و نفس می‌کشد.» این حس عمیق و عجیب، ما را به یقین می‌رساند که امیدی برای بازگشت اوی رفته وجود ندارد؛ یقینی که در هیچ تجربه‌ی زیستی دیگر مشابهی ندارد. ما آگاهیم که او هرگز به جهان ما بازنخواهد گشت و این تنها حقیقت تغییرناپذیر هستی است. همین آگاهی است که وضعیت انسان داغدار را به تجربه‌ای یگانه و تکرارنشدنی بدل می‌کند. از دست دادن هر عزیزی با دیگری قابل‌قیاس نیست. واکنش ما به مرگ، همیشه فردی، تکین و منحصربه‌فرد است؛ گویی هر بار اولین بار است که مرگ را تجربه می‌کنیم. در این مسیر دشوار و ناگزیر، پرسش مهم این است که در برابر چنین فقدانی «چگونه باید بود» و آیا اصولاً می‌توان برای آن باید و نبایدی تعیین کرد یا نه؛ پرسشی که سال‌هاست متفکران و روان‌شناسان با آن درگیرند. کتاب «روان‌شناسی سوگ» یکی از مهم‌ترین و موجزترین پژوهش‌ها درباره‌ی سوگ و مواجهه با فقدان است. این اثر نشان می‌دهد سوگواری چیست و هر یک از ما در رویارویی با ناگهانیِ مرگ عزیزان، چه تجربه‌ای خواهیم داشت و چگونه می‌توانیم تاب بیاوریم. اگر عشق عمیق‌ترین لذت زندگی باشد، فقدان محبوب نیز عمیق‌ترین سرچشمه‌ی رنج است؛ و درست به همین دلیل، تجربه‌ی عشق و رنج جدایی در پیوندی جدایی‌ناپذیر با یکدیگر قرار دارند. درک این حقیقت، نیازمند فهمی دقیق از مفهوم سوگواری است. «روان‌شناسی سوگ» با بهره‌گیری از نظریه‌های روان‌شناسی و روان‌کاوی، می‌کوشد تصویری روشن از سازوکارهای سوگواری و شیوه‌های مواجهه با آن ارائه دهد. این کتاب با نگاهی تحلیلی و ژرف، دریچه‌ای به سوی فهم بهتر تجربه‌ی فقدان می‌گشاید و به ما می‌آموزد چگونه می‌توان با این واقعیت ناگزیر زندگی کنار آمد.