کتاب تذکره الاولیا اثر فرید الدین عطار نیشابوری، انتشارات اساطیر

تذکره‌الاولیا اثری ارزشمند در ادب عرفانی فارسی است که فریدالدین عطار نیشابوری با نثری روان، ساده و در برخی بخش‌ها به شیوه‌ای مسجع، در شرح احوال بزرگان اولیا و مشایخ صوفیه به نگارش درآورده است. این کتاب شامل ۷۲ باب است که هر باب به زندگی و سیر و سلوک یکی از مشایخ و عارفان برجسته می‌پردازد. نسخه‌ای که به تصحیح استاد محمدرضا شفیعی کدکنی انتشار یافته، حاصل سال‌ها تدریس و پژوهش ایشان در دانشگاه تهران بوده است. او با بهره‌گیری از نسخه‌های متعدد و بهره‌مندی از تجربه‌های چندین ساله در تدریس این متن، کوشیده است تا کامل‌ترین شکل ممکن ــ اگر بتوان از نسخه‌ای کامل سخن گفت ــ از این کتاب مهم را عرضه کند. استاد شفیعی کدکنی در توضیح روش مطالعهٔ این اثر به دو شیوه اشاره کرده است. نخست، خواندن تذکره‌الاولیا همچون یک متن روایی، شبیه مطالعهٔ کتابی داستانی مانند «حسین کرد»، که خواننده تنها به دنبال جریان کلی کلام حرکت می‌کند. دوم، مطالعهٔ عمیق و فلسفی که او آن را با خواندن کتاب «تراکتاتوس» ویتگنشتاین مقایسه می‌کند؛ روشی که نیازمند تأمل، تعمق و صبر است، تا جایی که درک یک جمله گاه روزها زمان می‌برد. او تأکید می‌کند که در تصحیح این نسخه، بیشترین توجه خود را معطوف به پاسخ‌گویی به نیاز خوانندگانی کرده است که روش دوم را برمی‌گزینند؛ یعنی خوانندگانی که می‌خواهند با تأمل و کندوکاو عمیق، مفهوم‌های نهفته در نثر عطار را دریابند و با لایه‌های پنهان معنایی متن پیوند برقرار کنند.