کتاب میزانسن معاصر اثر پاتریس پاوی، ترجمه علی حاجی ملاعلی، انتشارات نیماژ

دلایل متعددی برای احتیاط در مواجهه با میزانسن وجود دارد، بااین‌حال همین احتیاط نیز خود شایسته‌ی بازاندیشی است. تصاویر یک اجرا بار دیگر در ذهن ما زنده می‌شوند؛ گویی قصد دارند تجربه‌ی تماشاگر را طولانی‌تر و دگرگون کنند، ما را وادارند تا دوباره درباره‌ی رویداد بیندیشیم، به لذت یا وحشتی که تجربه کرده‌ایم بازگردیم. پاتریس پاویس در پیش‌گفتار کتاب «میزانسن معاصر» تحلیلی ژرف و استادانه از نقشی ارائه می‌دهد که صحنه‌پردازی در آفرینش و تمرین تئاتر در طول تاریخ ایفا کرده است. این پژوهش جسورانه و چشمگیر به ابعاد گوناگونی می‌پردازد؛ از جمله: - خوانش صحنه‌ای در مرزهای میزانسن، - صحنه‌نگاری که گاه جایگزین صحنه‌سازی می‌شود، - بازتفسیر آثار کلاسیک و معاصر، - گسترش تئاتر و آیین‌های بین‌فرهنگی، - فناوری‌های نوین و کاربرد آن‌ها در اجراهای زنده، - و عمل ساختارشکنانه‌ی پسامدرن. در کنار این موضوعات، پاویس توجهی انتقادی و پیوسته به دشواری‌های تعریف میزانسن، ردیابی تحول تاریخی آن و بررسی افق‌های آینده‌ی صحنه‌پردازی دارد. ترجمه‌ی دقیق و پرقدرت جوئل اندرسون نیز امکان درک روشن‌تری از پژوهش‌های پاویس فراهم می‌آورد؛ پژوهش‌هایی که بر دگرگونی‌های مستمر صحنه‌پردازی در بستر هنر اجرا، تئاتر فیزیکی و نظریه‌های مدرن تاکید دارند.