کتاب خاک بکر اثر ایوان تورگنیف، ترجمه عبدالرحمن رزندی، انتشارات امیرکبیر

ایوان تورگنیف در میان تمام رمان‌نویسان بزرگ قرن نوزدهم روسیه، انسانی‌ترین و صمیمی‌ترین چهره به شمار می‌آید. او در رمان «خاک بکر»، که بزرگ‌ترین و جاه‌طلبانه‌ترین اثرش محسوب می‌شود، نگرانی‌های عمیق و رو به افزایش خود را درباره آینده کشور و مردمش آشکار ساخته است. در مرکز این اثر، داستان یک مرد جوان و یک زن جوان قرار دارد؛ حضور این دو شخصیت موجب می‌شود روایت سیاسی تورگنیف با ماجرایی عاشقانه در هم تنیده شود. چنین آمیختگی فضایی، مخاطب را به یاد سینمای ایتالیا در دهه‌های پنجاه تا هفتاد میلادی می‌اندازد. این زوج عاشق می‌کوشند در برابر استبداد صاحبان قدرت، رنج‌های روزمره انسان‌های بی‌قدرت و conventions طاقت‌فرسای زندگی ولایتی، راهی تازه پیدا کرده و زندگی‌شان را از نو بنیان نهند. تورگنیف در این رمان پربار و چندلایه، هم‌زمان یک داستان عاشقانه پرشور، هجویه‌ای اجتماعی تلخ و گزنده، و جشن‌نامه‌ای صمیمانه از زیبایی مسحورکننده حومه‌های روسیه خلق کرده است؛ شاهکاری اندوهبار که در آن یکی از برجسته‌ترین رمان‌نویسان جهان، پرسشی ماندگار درباره جایگاه خوشبختی در جهانی سیاسی را پیش روی خواننده می‌گذارد. در حقیقت این رمان، تصویرگر نسلی از جوانان روسی در اواخر قرن نوزدهم است که تصمیم گرفتند سنت‌های فرهنگی زمانه خود را کنار بگذارند، به جریان‌های مارکسیستی بپیوندند و «به میان مردم بروند». آنها از زندگی راحت و تجمل‌آمیز خود چشم می‌پوشند تا در کنار کارگران و دهقانان ساده زندگی کنند. «خاک بکر» علاوه بر مضمون اجتماعی و سیاسی، دارای مجموعه‌ای از شخصیت‌های اصلی است که پیرنگ رمان حول محور آنان می‌چرخد. نمونه شاخص آن، الکسی دیمیتریویچ نژدانف است؛ پسر ناخواسته یک اشراف‌زاده که رؤیای تغییر زندگی دهقانان و درگیر ساختن آنان در حرکت‌های سیاسی را در سر می‌پروراند.