کتاب سفرنامه کمپفر اثر انگلبرت کمپفر، ترجمه کیکاووس جهانداری، انتشارات خوارزمی

انگلبرت کامپفر، نویسنده کتاب «سفرنامه کمپفر»، طبیعت‌شناس، پزشک، کاشف و نویسنده آلمانی بود که به‌دلیل سفرهای گسترده‌اش به روسیه، ایران، هند، آسیای جنوب شرقی و ژاپن در فاصله سال‌های ۱۶۸۳ تا ۱۶۹۳ شهرت فراوان یافت. او دو کتاب درباره مشاهدات و تجربیات سفرهای خود نگاشت که نخستین بار در سال ۱۷۱۲ منتشر شد و اهمیت زیادی به‌ویژه در زمینه یادداشت‌های پزشکی و نخستین توصیفات جامع از گیاهان بومی ژاپن دارد. همچنین اثر تاریخی او درباره ژاپن، که پس از مرگش در سال ۱۷۲۷ انتشار یافت، برای قرن هجدهم و نیمه نخست قرن نوزدهم به‌عنوان منبع اصلی شناخت غرب از این کشور محسوب می‌شد؛ دوره‌ای که ژاپن مرزهای خود را به روی بیگانگان بسته بود. کامپفر در سال ۱۶۸۱ به شهر اوپسالا در سوئد سفر کرد؛ سفری که با پیشنهادهایی برای اقامت دائم همراه بود. با این حال، اشتیاق فراوان او به کشف سرزمین‌های جدید موجب شد که به‌عنوان منشی همراه با دوم لودویگ فابریتیوس، سفیر سوئد، همکاری کند. پادشاه سوئد، چارلز یازدهم، این هیئت سیاسی را در سال ۱۶۸۳ از مسیر روسیه به سوی ایران فرستاد. یادداشت‌های ارزشمند کامپفر از این سفر بعدها در سفرنامه او به چاپ رسید. او مسیر خود را از شهرهای مسکو، کازان و آستاراخان گذراند و سپس با سفری دریایی از طریق دریای خزر به منطقه نیزآباد در شیروان، واقع در محدوده امروزی جمهوری آذربایجان، وارد شد. کامپفر مدتی در شماخی اقامت داشت و از آنجا به شبه‌جزیره باکو رفت؛ جایی که احتمالاً نخستین دانشمند اروپایی مدرن بود که «سرزمین‌های آتش ابدی» پیرامون باکو را مشاهده و توصیف کرد. در ادامه سفر، او در سال ۱۶۸۴ به اصفهان، پایتخت ایران در آن زمان، رسید و مشاهدات دقیقی از زندگی اجتماعی، معماری و فرهنگ این شهر در سفرنامه خود ثبت کرد.