کتاب طوری که هست اثر ساموئل بکت، ترجمه سهیل سمی، انتشارات نشر ثالث

او را همواره پیرمردی به یاد می‌آوریم عبوس، درخودفرورفته و تلخکام در حضورمان، اما در متن‌هایش پوزخندزنان هستی، شیوه‌ی زیستن و ذهن و زبان ما را به بازی می‌گیرد و پیوسته آن‌ها را تخطئه می‌کند. ساموئل بکت دقیقاً چنین است؛ نویسنده‌ای که در تمامی آثارش، به‌ویژه رمان‌هایش و به‌خصوص در کتاب «طوری که هست»، هیچ پرهیزی از ملال‌آور بودن ندارد و حتی بی‌پرده آن را به نمایش می‌گذارد. زبان بکت و فاصله‌های میان هر بار سخن گفتن و سکوت راوی، به «طوری که هست» شکلی داده است که همواره تا مرز پرگویی و بیهوده‌گویی پیش می‌رود، اما هر بار در بازگشت از این مسیر درمی‌یابیم با نوعی توهم و شبه پرگویی مواجهیم، نه با بی‌سامانی واقعی کلام. رمان مدرن درست باید چنین باشد؛ و بکت بی‌هیچ تردید آن را از آستانه‌های معمول فراتر برده است. او با روایت اضمحلال، ویرانی جهان و خودویرانگریِ به‌دنبال آن، ما را تا جایی پیش می‌برد که در مضحکه‌ای پس از پایان بازی، رها می‌شویم؛ جایی که تنها پژواکِ تلخ و گس جهان بکت باقی می‌ماند.