کتاب درمان‌های اگزیستانسیال اثر میک کوپر، ترجمه رزگار محمدی، انتشارات لگا

روان‌درمانی اگزیستانسیال شکلی از درمان است که بر پایه‌ی مدل طبیعت و تجربه انسانی بنا شده و ریشه در سنت فلسفه‌ی وجودی اروپا دارد. این رویکرد بر مفاهیمی تمرکز می‌کند که به شکلی جهان‌شمول در زندگی انسان معنا دارند؛ مفاهیمی چون مرگ، آزادی، مسئولیت و جست‌وجوی معنای زندگی. در روان‌درمانی اگزیستانسیال، تجربه‌هایی مانند اضطراب، بیگانگی و افسردگی به‌عنوان نشانه‌ی بیماری روانی تلقی نمی‌شوند، بلکه روندی طبیعی و اجتناب‌ناپذیر در مسیر رشد و بلوغ انسان در نظر گرفته می‌شوند. این شیوه‌ی درمان بر کاوش فلسفی در تجربه‌های فردی تأکید دارد و تلاش می‌کند با برجسته‌کردن آزادی و مسئولیت شخص، راه را برای دست‌یابی به سطح بالاتری از معنا و رفاه هموار کند. فیلسوفانی که بیشترین ارتباط را با شکل‌گیری روان‌درمانی وجودی داشته‌اند، کسانی هستند که آثارشان به‌طور مستقیم بر پرسش از معنای زندگی و ماهیت وجود انسان متمرکز بوده است. در این میان، پدیدارشناسی و فلسفه‌ی وجودی به‌طور ویژه بستر نظری و مفهومی لازم برای رشد و گسترش درمان اگزیستانسیال را فراهم آورده‌اند. آغاز این جریان فکری را می‌توان در قرن نوزدهم و در نوشته‌های سورن کیرکگارد و فردریش نیچه جست‌وجو کرد. آثار آن‌ها در تضاد آشکار با ایدئولوژی‌های رایج زمان خود قرار داشت و بر تجربه‌ی شخصی و پرشور از واقعیت انسان تأکید می‌کرد. این نگرش، پایه‌ای محکم برای شکل‌گیری روان‌درمانی اگزیستانسیال به‌عنوان رویکردی عمیق در فهم انسان و معنای زندگی فراهم ساخت.