کتاب اگزیستانسیالیسم و اصالت‌بشر اثر ژان پل سارتر، ترجمه مصطفی رحیمی (1305)، انتشارات نیلوفر

کتاب «اگزیستانسیالیسم و اصالت بشر» اثر ژان پل سارتر، یکی از مهم‌ترین نوشته‌های فلسفی قرن بیستم است که نخستین بار در سال ۱۹۴۶ منتشر شد. سارتر برای رفع سوءبرداشت‌های رایج از اندیشه‌هایش، در تاریخ ۲۹ اکتبر ۱۹۴۵ در پاریس سخنرانی مشهوری ایراد کرد. هدف اصلی این سخنرانی، توضیح و تبیین فلسفه او به‌عنوان شکلی از «اگزیستانسیالیسم» بود؛ مفهومی که در آن زمان بحث‌های گسترده‌ای پیرامونش در جریان بود. متن چاپ‌شده‌ی این سخنرانی خیلی زود به یکی از ارکان اصلی مکتب اگزیستانسیالیسم بدل شد و نام سارتر را در عرصه جهانی مطرح ساخت. اندیشه‌ی مرکزی سارتر بر مفهوم «آزادی» استوار است. به باور او، انسان در جهانی بی‌معنا و پوچ قدم به حیات می‌گذارد و در آغاز، هیچ ذات یا ماهیت از پیش تعیین‌شده‌ای ندارد. این موجود انسانی تنها از طریق انتخاب‌ها و تصمیم‌هایی که آزادانه می‌گیرد، هویت، ذات و وجود خویش را بنا می‌نهد. در نگاه سارتر، مرگ نقشی تعیین‌کننده دارد؛ چرا که اگر پایان حیات در کار نبود، انسان هرگز نمی‌توانست بر حدود و معنای وجود خویش واقف شود. از این منظر، هر انتخاب انسان نه‌تنها شکلی از ساختن خود است، بلکه مُهر تأییدی بر ارزش آن چیزی است که انتخاب می‌کند.