کتاب ادبیات من اثر سدونی اسمیت و جولیا واتسون، ترجمه رویا پورآذر، انتشارات اطراف

یادآوری خاطره‌ها و تلاش برای نوشتن آن‌ها، نه به معنای صرف خاطره‌نویسی، بلکه به‌عنوان نوعی نوشتن از خود و بازگشت به ساده‌ترین تجربه‌های شخصی، در روزگار معاصر به شکلی شگفت‌انگیز جذاب و پرکشش شده است. میل به خودزندگی‌نگاری و ثبت روایت‌های فردی، در دل تجربه‌های گسترده‌ی سمعی و بصری شکل می‌گیرد؛ انسان امروز به‌سادگی با وسایل گوناگون سفر می‌کند، موسیقی‌های متنوع می‌شنود، در وبلاگ‌ها و شبکه‌های اجتماعی همچون فیس‌بوک، اینستاگرام و توییتر، زندگی دیگران را می‌بیند و می‌خواند، و فرزند عصر سینماست. سینما که به گفته‌ی «ویم وندرس» باعث شد با شنیدن واژه‌ی «درخت»، بیشتر به یاد تصویر آن در یک فیلم بیفتیم تا درختی واقعی در پیرامونمان. با این‌حال، و با درک این حقیقت که گوناگونی تجربه‌های زیستی و غنای دیداری–شنیداری ما، نوشتن از خود را به عرصه‌ای ارزشمند و خاص بدل کرده، اهمیت کتاب «ادبیات من» روشن‌تر می‌شود. این کتاب با جامعیتی استثنایی، همچون سلوکی معرفتی و نقادانه، به گونه‌های نوشتن از خود و روایتگری شخصی می‌پردازد و بر اهمیت لذت نوشتن در مسیر بازگشت به خویشتن و بازنمایی گذشته‌ی فردی تأکید می‌کند. «سدونی اسمیت» و «جولیا واتسون» در کتاب «ادبیات من» طی نه فصل مستقل، پیوستاری دقیق و منسجم پدید آورده‌اند. در این مسیر، تاریخ هنر، فلسفه، ادبیات، سینما و دیگر حوزه‌ها را به میان می‌آورند و همچون راهنمایانی منحصر‌به‌فرد، ما را با شیوه‌های نقد و تحلیل نوشتارهای خودزندگی‌نگارانه همراه می‌سازند.