کتاب از رویا که حرف می‌زنیم اثر پیر سورلین، ترجمه سما قرایی، انتشارات گمان

کتاب «از رویا که حرف می‌زنیم»، شانزدهمین عنوان از مجموعه‌ی «خرد و حکمت زندگی» اثر پیر سورلین است. از نگاه سوررئالیست‌ها، رویا نه صورتی آشکار از آرزویی پنهان، بلکه تصویری مخدوش و دگرگون‌شده از آن است. به باور آنان، رویا یکی از ابعاد بنیادین زندگی انسانی به شمار می‌آید؛ می‌توان گفت خودِ آرزوست، اما در رادیکال‌ترین و خالص‌ترین شکل آن. سوررئالیست‌ها استدلال می‌کردند که محرک اصلی انسان، همان خواسته‌ها و تمایلات اوست. انسان برای بقا تلاش می‌کند، عشق را جست‌وجو می‌کند و در پی سلامت و سعادت است. این نیازهای آشکار، معمولا از جایگاه فرد در جامعه سرچشمه می‌گیرند. اما ورای همه‌ی این‌ها، آرزویی ناب، ژرف، غنی و بیان‌ناشدنی وجود دارد؛ آرزویی که در صورت رهاشدن از سرکوب، خود را در قالب رویا آشکار می‌سازد. بازگو کردن رویا امکانی ارزشمند در اختیار ما می‌گذارد: تسلط بر هیجانات، خودشناسی عمیق‌تر، کش دادن یک خیال دلنشین و لذت بردن از داستانی شگفت‌انگیز که ذهن آن را بی‌درنگ و فی‌البداهه ساخته است. درست است که روایت رویا از شدت و اصالت آن می‌کاهد، اما در عین حال تنها دریچه‌ی ماست به درک ظرفیت‌های خلاقانه‌ی ذهن، بازی‌های ظریف استعاری، جانشینی‌ها، تلمیحات و جناس‌هایی که در خواب تجربه می‌کنیم. تعریف‌کردن رویا، به همان اندازه‌ی شنیدن واگویه‌ی رویای دیگران لذت‌بخش است. در این فرایند، نه قصه‌گو و نه شنونده چندان اهمیتی به وفاداری روایت به رویاى اصلی نمی‌دهند، چرا که ارزش آن بیش از هر چیز در تجربه‌ی مشترک خیال و خلاقیت است.