کتاب سردی و شقاوت اثر ژیل دلوز، ترجمه پویا غلامی، انتشارات بان

کتاب «سردی و شقاوت» نوشته‌ی ژیل دلوز، نخستین بار در سال ۱۳۴۶ (۱۹۶۷ میلادی) منتشر شد. دلوز در این اثر با نگاهی فلسفی، عمیق و مبتنی بر منابع گسترده، به بررسی آثار نویسنده‌ی برجسته‌ی آلمانی-اتریشی سده‌ی نوزدهم، لئوپولد فون زاخر-مازوخ، می‌پردازد و او را در مرکز تحلیل خود قرار می‌دهد. در این کتاب، دلوز تلاش می‌کند تفسیری نو از «شیوه‌ی نامتعارف مازوخ در زدودن جنسیت‌زدگی از عشق و پیوند دادن رابطه‌ی جنسی با تاریخ کلی بشر» ارائه دهد. او نشان می‌دهد که مازوخیسم، مفهومی بسیار پیچیده‌تر و عمیق‌تر از صرفاً لذت بردن از رنج و آزار است و برخلاف تصور رایج، هم‌ریشه و هم‌معنا با سادیسم نیست. دلوز تأکید می‌کند که سادیسم و مازوخیسم دو جهان فلسفی و روان‌شناختی متفاوت‌اند، چراکه خالقان این مفاهیم، یعنی مارکی دوساد و لئوپولد فون زاخر-مازوخ، از نظر شیوه‌ی نوشتار، نگاه فلسفی و حتی دیدگاه سیاسی، همانند دو قطب متضاد در برابر یکدیگر قرار دارند.