کتاب مجله آنگاه اثر فصل نامه فرهنگی -هنری آنگاه، انتشارات فصل نامه فرهنگی هنری آنگاه

کاغذ در زندگی ما همان نقشی را ایفا می‌کرد که امروز موبایل در زندگی نسل دیجیتال دارد. هم یار تنهایی بود، هم وسیله‌ای برای سرگرمی، و هم پلی برای ارتباط، شناخت و آگاهی از جهان. تفاوتش با موبایل در این بود که ارزان‌تر و در دسترس‌تر بود و افراد بسیاری از طبقات گوناگون اجتماعی می‌توانستند از آن بهره ببرند. خوشبختی من و شماری از هم‌نسلانم در کودکی، آشنایی با «کیهان بچه‌ها» و «کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان» بود. در این تجربه، از کاغذهای رسمی و خشک فاصله گرفتیم و پرنده‌ی روحمان را در میان سطرهای خیال‌انگیز آن‌ها به پرواز درآوردیم. این نهادها ما را از گسست فرهنگی دور نگه داشتند و سبب شدند با گذشته‌ی ادبی و فکری خود پیوند بخوریم. پس از آن نیز، در جوانی، دیدار و آشنایی با بزرگان فرهنگ و اندیشه چون همایون صنعتی‌زاده، عبدالرحیم جعفری و ایرج افشار و میراث ارزشمندشان، زمینه‌ی رشد و آگاهی نسلی را فراهم آورد که شیفته‌ی دانستن و آموختن بود. کاغذ در این میان، نقشی بنیادین و ماندگار بر جای گذاشت. نسل‌های بسیاری لذت خواندن را در سایه‌ی همراهی کاغذ تجربه کرده‌اند. نوشتن را بر خطوط کاغذ تمرین کرده‌اند و شیرینی خلوت با کتاب و مجله، خودآموزی فردی و ارتباط با جامعه را از دل صفحات کاغذی به دست آورده‌اند. این تجربه هنوز هم بخشی جدانشدنی از فرهنگ مطالعه است. اگرچه امروز و در عصری که رسانه‌ها و ابزارهای مطالعه پیوسته در حال دگرگونی‌اند، سخن از کاهش نقش کاغذ و محصولات کاغذی به میان می‌آید، اما این تغییر را نباید تهدیدی برای آینده دانست. آنچه اهمیت دارد، آگاهی و پاسداشت انسان و زندگی است؛ همان جوهره‌ای که کاغذ در خود داشت و همچنان ادامه خواهد یافت. پرواز ماندنی است؛ کاغذ یادآور این حقیقت است که حتی اگر شکل ابزار مطالعه تغییر کند، اصل دانستن و زیستن پابرجا خواهد ماند.