کتاب لنگه کفشی بر پشت‌بام اثر ونسان دلوکروا، ترجمه شقایق بهروزی، انتشارات نشر ثالث

ونسان دلوکروا رمان‌نویس و فیلسوفی تمام‌عیار است. او هم به‌خوبی با قواعد داستان‌نویسی آشناست و هم بر آرای اندیشمندان و فیلسوفان بزرگ، از دوران باستان تا امروز، تسلط دارد. دلوکروا در رمان «لنگه کفشی بر پشت‌بام» در هر فصل خود را به جای یکی از متفکران بزرگ تاریخ می‌گذارد و از نگاه او جهان را روایت می‌کند. او با قرار دادن یک لنگه کفش در موقعیتی عجیب و نامتعارف، یعنی بر پشت‌بام، توانسته است عصاره نگرش فیلسوفان بزرگ را به تار و پود داستان وارد کند. این رویکرد نشان می‌دهد که او نه مانند ژان پل سارتر و آلبر کامو می‌نویسد و نه همچون میلان کوندرا؛ دلوکروا راه خود را دارد و کاملاً منحصر به فرد است. «لنگه کفشی بر پشت‌بام» رمانی برای آموزش یا آشنایی صرف با فلسفه نیست. این رمان فرصتی است برای اندیشیدن و زیستن با فلسفه؛ برای فلسفیدن از راه رمان؛ تجربه‌ای ادبی که اندیشه را به زندگی پیوند می‌زند. کشف این نکته در میان صفحات کتاب که فضا و زمان به ذاتِ اشیا تعلق ندارند، بلکه وابسته به توانایی فهم و دریافت ما هستند، در من نوعی سرگیجه ناخوشایند پدید آورد. در آن روزها حتی جابه‌جا شدن در خانه برایم دشوار شده بود؛ گویی اشیا همزمان با من حرکت می‌کردند. و البته، شاید این حالت بی‌ارتباط با رژیم غذایی من نیز نبود.