کتاب هیچ‌کس نامه نمی‌نویسد اثر جانگ یون جین، ترجمه فریناز بیابانی، انتشارات دانش آفرین

ارتباط یا نبود آن، محور اصلی این رمان است؛ مسئله‌ای بنیادین که نویسنده آن را به چالش می‌کشد و در دل روایت خود می‌پرورد. «هیچ‌کس نامه نمی‌نویسد» داستان مرد جوانی است که تنها به همراه سگ نابینای خود، یک دستگاه پخش MP3 و یک کتاب، خانه را ترک می‌کند. او به مدت سه سال بی‌هدف از متلی به متل دیگر سفر می‌کند و در طول مسیر با افراد گوناگون آشنا می‌شود. او برخلاف عرف رایج، نام همسفرانش را نمی‌پرسد و حتی برای آنان نام مستعار هم برنمی‌سازد؛ بلکه به هرکدام شماره‌ای اختصاص می‌دهد. برای نمونه، نفر ۲۳۹ کسی است که روزی آرزوی شاعر شدن داشت، اما اکنون تنها اشعار خود را برای دوستی که در کما فرو رفته است می‌خواند. نفر ۱۰۹ به دلیل دل‌شکستگی به سفر تن داده و نفر ۳۲ فردی است که زمانی تصمیم به خودکشی گرفته بود. راوی برای این مردمان پراکنده و ناشناس نامه می‌نویسد؛ نامه‌هایی که برای او در حکم دفتر خاطراتی شخصی است اما با این تفاوت که قرار است به دست دیگری برسد. هدف او تنها ثبت تجربه‌های خود نیست، بلکه تلاش می‌کند اندکی تسلای خاطر در رنج‌های هرکدام از همسفران موقت باشد. با این‌حال هیچ‌کس پاسخی به نامه‌ها نمی‌دهد. این سکوت سنگین به معنای نبود امید نیست، زیرا همیشه احتمال دارد روزی یکی از آنها، دست‌کم برای لحظه‌ای، این زنجیره‌ خاموش را بشکند و پاسخی بفرستد.