کتاب داستان باغ‌وحش اثر ادوارد آلبی، ترجمه حسین پرورش، انتشارات گره

نمایشنامه «داستان باغ‌وحش» نوشته ادوارد آلبی از آثار برجسته تئاتر معاصر آمریکا به شمار می‌رود. این اثر در سال ۱۹۵۸ برای نخستین‌بار نوشته شد و به‌عنوان یکی از نمونه‌های مهم تئاتر ابزورد یا پوچی شناخته می‌شود. بن‌مایه اصلی نمایش، کاوش در بحران ارتباط و تنهایی انسان در دنیای مدرن است؛ موضوعی که همچنان بعد از دهه‌ها تازگی خود را حفظ کرده است. داستان نمایش در پارک مرکزی نیویورک می‌گذرد و بر محور گفت‌وگوی دو شخصیت اصلی، جری و پیتر، شکل می‌گیرد. جری مردی تنها، آکنده از خشم فروخورده و سرگشته در دنیایی است که در آن هیچ ریشه و پیوندی نمی‌یابد. او در جست‌وجوی ارتباطی واقعی با دیگران است اما همواره با ناکامی روبه‌رو می‌شود. در سوی دیگر، پیتر قرار دارد؛ مردی میانسال، مرفه و آرام که زندگی منظم و باثباتی را تجربه می‌کند و نماینده طبقه متوسط جامعه سرمایه‌داری است. مکالمه این دو ابتدا حالتی ساده و دوستانه دارد، اما به‌تدریج به سوی تنش، افشاگری‌های تلخ و در نهایت خشونت حرکت می‌کند. جری در خلال صحبت‌هایش داستانی از سگ صاحبخانه خویش نقل می‌کند؛ روایتی که در ظاهر تنها یک ماجرای روزمره به نظر می‌رسد، اما در حقیقت استعاره‌ای از تلاش بی‌ثمر او برای ایجاد ارتباط انسانی است. این روایت به‌مثابه نمادی از وضع انسان مدرن تفسیر می‌شود؛ انسانی که همچون حیوانات در قفس‌های نامرئی و محدودیت‌های اجتماعی گرفتار است و راهی برای رهایی نمی‌یابد. «داستان باغ‌وحش» نه‌تنها تصویری روشن از تقابل طبقه متوسط و حاشیه‌نشینان ارائه می‌دهد، بلکه به‌عنوان متنی تاثیرگذار، پرسشی بنیادین را مطرح می‌کند: آیا در جهان امروز می‌توان ارتباطی اصیل و عمیق میان انسان‌ها یافت یا همه ما در سکوت و تنهایی، به‌سان موجوداتی در باغ‌وحش، به زندگی ادامه می‌دهیم؟