کتاب من پیانونواز موتسارت هستم اثر محمدرضا مرزوقی، انتشارات هوپا

شانس همچنان با بابک و باران همراه است و جعبه‌ی موسیقی نیز هنوز کار می‌کند؛ هرچند دیگر وظیفه‌ی اصلی‌اش، یعنی پخش آهنگ، چندان درست انجام نمی‌شود. این بار اما نوای دلنشینی از موتسارت به صدا درمی‌آید و بابک و باران را به اتریش اواخر قرن هجدهم می‌برد؛ جایی در اتاق پذیرایی خانه‌ی باشکوه آقای موتسارت. موتسارت در این سفر شگفت‌انگیز، مربی پیانو بابک می‌شود و او را به‌عنوان پیانونوازی برمی‌گزیند که باید خوانندگان گروه اپرا را همراهی و هماهنگ کند. کمی بعد، ماجرا رنگی تازه می‌گیرد؛ بابک و باران همراه با او برای اجرای اپرای مشهور «عروسی فیگارو» راهی فرانسه می‌شوند. اجرای این اپرا نه‌تنها سفری پرماجرا را برایشان رقم می‌زند، بلکه در میان تماشاگران فرانسوی شور و هیجانی بی‌سابقه برمی‌انگیزد. تماشاگرانی که در هیاهوی اجرای «عروسی فیگارو»، ذهنشان پر از اعتراض و خشم از وضع موجود است؛ آنان ملکه‌ی اتریشی خود را متهم می‌کنند که حتی تفاوت میان نان و کیک را نیز درک نمی‌کند.