کتاب اشیای سرگردان اثر اریک ال سانتنر، ترجمه فتاح محمدی، انتشارات هزاره سوم اندیشه

سانتنر در این کتاب با تحلیل دو فیلم مهم، «هیتلرِ ما» اثر هانس یورگن سیبربرگ و «هایمت» ساخته ادگار رایتر، این پرسش اساسی را مطرح می‌کند که چگونه می‌توان با پدیده هولوکاست مواجه شد. محور اصلی کتاب بر مفهوم «کار سوگ» متمرکز است؛ تلاشی برای مواجهه و کنار آمدن با گذشته‌ای آسیب‌زا، به شیوه‌ای که یادآوری و بازخوانی اشیای سرگردان یک میراث فرهنگی را در بر داشته باشد. به باور سانتنر، جامعه آلمان به‌طور خاص و جوامع غربی به‌طور کلی گرفتار نوعی ناتوانی در سوگواری‌اند. این ناتوانی میل به انکار رویدادهای تلخ، تکان‌دهنده و هولناک تاریخ را افزایش می‌دهد و مانع از مواجهه مستقیم با حقیقت می‌شود. پای‌بندی سانتنر به موضعی که کنار نهادن ارزش‌های اخلاقی را رد می‌کند، همراه با درک ژرف او از پیچیدگی‌های فرهنگی و اجتماعی آلمان پس از جنگ، کتاب «اشیای سرگردان» را به یکی از انگیزاننده‌ترین و اثرگذارترین آثار درباره چگونگی رویارویی آلمان با گذشته فاشیستی‌اش بدل ساخته است. سانتنر مباحث مربوط به «سوگواری» را در دل بحث‌های گسترده‌تر مربوط به پسامدرنیسم قرار می‌دهد. او به شیفتگی پسامدرن نسبت به بازنویسی گذشته در قالب پاستیش یا کولاژ توجه نشان می‌دهد و بر نقش پررنگ تصویر در جهان معاصر و جایگاه مسئله‌ساز آن به‌عنوان گواه و یا بیانگر حقیقت تأکید می‌کند.