کتاب خون مباح کلمات اثر مصطفی مستور، انتشارات مرکز

کتاب «خون مباح کلمات» مجموعه‌ای از شعرهای معاصر در قالب شعر نو است. برخی از عناوین این شعرها عبارت‌اند از: «همهٔ آن‌ها که تو را نمی‌شناسند»، «میعادگاه تعمید ظرف‌های شام»، «دربارهٔ زبان و تاریخ و جغرافیا و فیزیک عشق»، «گزارش چند ثانیه از جهان» و «رساله دربارهٔ دختری که از کلمات نمی‌ترسد». شعر فارسی از دیرباز عرصه‌های گوناگونی را درنوردیده و در طول تاریخ، هرکس به‌گونه‌ای از دریچهٔ نگاه خود با شعر همراه شده و تعریفی متفاوت از آن ارائه داده است. حضور پررنگ شعر در زمینه‌های مختلف، از میدان‌های نبرد و محافل بزم گرفته تا مدرسه، مسجد، خانقاه، دیر و مجالس وعظ، نشان می‌دهد که شعر همواره فراتر از زمان، مکان و جغرافیا حرکت کرده و در پهنهٔ جان و جهان دلربایی نموده است. آمیختگی شعر با فرهنگ مردم و پیوند آن با اندیشه‌های اجتماعی، این هنر والا را به زبانی گویا برای جوامع بشری تبدیل کرده است. هیچ جامعه‌ای از این زبان رسای شاعرانه بی‌نیاز نبوده؛ چراکه شعر توانسته حامل اندیشه‌ها، احساسات و آرزوهای مردمان باشد. گاه شعر خود منشأ جنبش‌ها و دگرگونی‌های بزرگ اجتماعی شده و گاه جنبشی عظیم به آفریده‌شدن شعرهایی نو و پویا انجامیده است. شعر نو فارسی با کنار گذاشتن قالب‌های سنتی در قرن چهاردهم هجری پدید آمد. این نوع شعر، آزادی فراوانی در ساختار و محتوا به شاعر می‌بخشد و به همین دلیل تفاوت‌های چشم‌گیری با شعر کلاسیک فارسی دارد. از نظر فنی، شعر نو می‌تواند همچنان دارای وزن عروضی کامل، ناقص، یا حتی بی‌وزن باشد. همچنین، کاربرد قافیه در آن تابع قاعده‌ای سخت نیست و شاعر آزادی عمل گسترده‌ای دارد. به‌طور کلی، شعر نو فارسی به سه شاخهٔ اصلی تقسیم می‌شود: شعر نیمایی، شعر سپید و موج نو. نیما یوشیج (علی اسفندیاری) را پدر شعر نو ایران می‌دانند. در کنار او، شاعران برجسته‌ای همچون احمد شاملو، فروغ فرخزاد، سهراب سپهری، هوشنگ ابتهاج (سایه)، نادر نادرپور، فریدون مشیری و محمدرضا شفیعی کدکنی، برخی از نام‌های ماندگار این جریان ادبی هستند که در شکل‌گیری و گسترش شعر نو فارسی نقشی بسزایی داشته‌اند.