مجسمه دوقلو کد 90 محصول امین کامپوزیت

زبان برای انسان تنها ابزار بیان کلمات نیست. درست است که توانایی ارتباط کلامی عامل برتری انسان بر طبیعت و سایر جانداران شد، اما ذهن آدمی آن‌چنان نیرومند و آفرینشگر است که هیچ مرزی را نمی‌پذیرد. انسان همواره کوشیده است دایره‌ی امکانات و تجربه‌های خویش را گسترده‌تر کند. قرن‌هاست که میل به آفرینش، جاودانگی و زیبایی، او را به بهره‌گیری از تخیل، خلاقیت و مهارت‌هایش کشانده است و به همین دلیل، هنر به‌عنوان زبانی جایگزین برای بیان عمیق‌ترین و ویژه‌ترین مفاهیم شکل گرفته است. شعر و داستان، موسیقی، رقص، نقاشی، هنرهای تجسمی، صنایع دستی و هنرهای سمعی و بصری همگی نمایانگر نیاز انسان به نگاهی زیبایی‌شناسانه به زندگی هستند. در میان این تجربه‌ها، یکی از کامل‌ترین جلوه‌های هنری بشر در شکل‌دادن به خاک و گل و خلق اشیایی نهفته است که با زبان تخیل و زیبایی، مهم‌ترین مفاهیم انسانی را منتقل می‌کنند. این اشیا می‌توانند برشی از خاطرات، عواطف و تجربه‌های ما را تا همیشه جاودانه سازند. شاید همین راز پنهان در پسِ مجسمه‌های ویلو تری پرگواس (Willow Tree Parguas) باشد. آفریننده‌ی این آثار با نبوغ و ذکاوت هنری خود، بخش‌هایی از قصه‌ی مشترک زندگی انسان‌ها را برگزید و آن‌ها را در قالب مجموعه‌ای از مجسمه‌های ناب و کوچک بازآفرینی کرد. او عشق، خانواده، مادرانگی، صلح، شادی، آرامش، دوستی، تنهایی، جدایی، رؤیاپردازی، کار و دیگر احساسات بنیادین بشری را به زبان مجسمه ترجمه کرد و با نهایت ظرافت و زیبایی در قالب پیکره‌هایی هنری به نمایش گذاشت. به همین دلیل است که این مجسمه‌ها به‌سرعت راهی خانه‌ها، اتاق‌ها و گوشه‌های دنج زندگی بسیاری از انسان‌ها شدند. ایده‌ی اصلی آن‌ها جایگاهی ویژه در صنعت مجسمه‌سازی یافت و داستانشان در سراسر جهان شنیده شد؛ بی‌آنکه لازم باشد مردمان دنیا با زبانی واحد سخن بگویند. مجسمه‌های ویلو تری با زبانی ساده، نمادین و شاعرانه، عواطف و حالات انسانی را برای تمام مردم جهان روایت می‌کنند. آن‌ها قصه‌ی رنج‌ها و شادی‌های مشترک بشر را در قالب زبان استعاری بدن به تصویر می‌کشند: گرمای آغوش، لذت کتاب‌خواندن، مواجهه با طبیعت و زیبایی، تجربه‌ی عشق و دوستی، و حس دوست داشتن و دوست داشته شدن. این مجسمه‌ها به خلوت دنیای انسان‌ها امید، آرامش و معنایی تازه هدیه می‌دهند.