کتاب مردن اثر آرتور شنیتسلر، ترجمه علی اصغر حداد، انتشارات ماهی

زوج جوانی به نام ماری و فلیکس، در عصر یکی از روزهای بهاری ماه مه سال ۱۸۹۰، در پارکی با یکدیگر ملاقات می‌کنند. هنگام قدم زدن در باغ رستوران، فلیکس حقیقت تلخی را با ماری در میان می‌گذارد: او به بیماری لاعلاجی مبتلا شده است و پزشکان می‌گویند تنها یک سال دیگر فرصت زندگی دارد. خبر مرگ قریب‌الوقوع، فضای دیدارشان را به شدت تحت‌تأثیر قرار می‌دهد. ماری، با تردید و ناباوری، تصمیم می‌گیرد تا پایان در کنار او بماند. در ادامه این مسیر، مخاطب شاهد فراز و فرودهای ذهنی و عاطفی هر دو شخصیت است. فلیکس احساس می‌کند که هنوز امیدی مرموز در وجودش زنده است؛ شاید او از معدود انسان‌های خوش‌اقبالی باشد که برخلاف پیش‌بینی پزشکان، از مرگ می‌گریزد و زندگی‌اش ادامه می‌یابد. در سوی دیگر، ماری با وجود عشق عمیقی که به فلیکس دارد، همچنان در پی زندگی، لذت‌ها و خوشی‌های جوانی است و نمی‌خواهد تمام امیدهای خود را قربانی بیماری او کند. این شور زندگی در ماری، برای فلیکس به تدریج رنگی از خیانت به حقیقت پیدا می‌کند. او از یک سو می‌خواهد به ماری دل ببندد و عشقشان را جاودانه سازد، و از سوی دیگر با سرنوشتی که در انتظارش است، نمی‌تواند خود را جدا از هراس و زوال ببیند. در ذهن او این پرسش شکل می‌گیرد که آیا عشق می‌تواند با مرگ همزیستی کند یا محکوم به فروپاشی است. رمان «مردن» از نخستین آثار روان‌شناختی در ادبیات اروپا به شمار می‌آید و اندیشه‌هایی شگفت‌انگیز در زمینه روان انسان و پیوند عشق و مرگ در خود جای داده است. نثر آرتور شنیتسلر در این اثر، شاعرانه و سرشار از ظرافت است؛ هر جمله با دقت تراش خورده و جزئیات در آن نقشی حیاتی دارند، به گونه‌ای که هیچ واژه‌ای بیهوده به کار نرفته است.