کتاب وقتی بارون می‌باره اثر غلامرضا حیدری ابهری، انتشارات جمال

کتاب صحیفه‌ سجادیه از مهم‌ترین آثار اسلامی و از ارزشمندترین منابع معرفتی مسلمانان است. این کتاب آسمانی سرشار از درس‌های زندگی‌ساز، پیام‌های روح‌نواز و معارف ناب دینی است که دل و جان خواننده را روشن می‌سازد. به‌حق، لقب «زبور آل محمد(ص)» برای آن شایسته است؛ زیرا مجموعه‌ای کامل از تعالیم اخلاقی، تربیتی و اعتقادی اسلام را در خود جای داده است. امام سجاد(ع) در قالب ۵۴ دعای صحیفه سجادیه، مخاطب را با بنیادی‌ترین مسائل اعتقادی و اخلاقی آشنا می‌سازند. یکی از این دعاها، دعای نوزدهم است که الهام‌بخش کتاب «وقتی بارون می‌باره» شده است. محتوای این کتاب را می‌توان پلی کوچک به دنیای بزرگ و ژرف صحیفه سجادیه دانست. در این دعا، امام سجاد(ع) ما را به نگاه الهی در مطالعه پدیده‌های هستی دعوت می‌کنند؛ نگاهی که فراتر از دیدگاه‌های محدود برخی آثار سطحی درباره طبیعت است. در این نگاه عمیق، باران نه صرفاً یک پدیده طبیعی، بلکه مخلوق خداوند و نشانه‌ای از رحمت پروردگار معرفی می‌شود. اگر فرزندان ما طبیعت را به‌عنوان آفریده‌ای از خدای بزرگ و آینه‌ای از جمال الهی بنگرند، هم لذت بیشتری از تماشای آن خواهند برد و هم علاقه‌مندی عمیق‌تری به علم، معرفت و پژوهش پیدا می‌کنند. این نگرش، در نهایت آن‌ها را به توحیدی ژرف‌تر و شناختی دقیق‌تر از خداوند رهنمون می‌سازد. امام سجاد(ع) در دعای نوزدهم، ما را با ابعاد گسترده‌ نعمت باران آشنا می‌کنند. در حالی‌که ما معمولاً تنها به یک جنبه از نعمت‌ها توجه داریم و از دیگر جنبه‌های آن غافل می‌شویم، این دعا تمرینی برای رهایی ذهن از چنین نگاه محدود و یک‌سویه است. روش امام در بررسی نعمت باران، ذهن فرزندانمان را به‌سوی دقت و تأمل بیشتر در سایر نعمت‌های الهی سوق می‌دهد و زمینه افزایش کنجکاوی و انگیزه آنان را در مسیر یادگیری، علم و دانش فراهم می‌سازد.