کتاب خلاقیت و تغییر اثر ویل ادواردز، ترجمه ابوذر کرمی، انتشارات سایه سخن

خلاقیت و تخیل بخش جدانشدنی وجود انسان است؛ همان ویژگی‌ای که ما را از دنیای حیوانات متمایز می‌سازد. کارل آر. راجرز بر این باور است که «عصاره خلاقیت در نو بودن آن نهفته است و به همین دلیل معیاری ثابت برای سنجش آن وجود ندارد». به‌عبارتی خلاقیت زمانی شکل می‌گیرد که ذهن آمادگی تجربه‌های تازه را داشته باشد. برای دستیابی به خلاقیت، داشتن شور و شوق درونی یک ضرورت اساسی است. هر اتفاقی هم که رخ دهد، میل و اشتیاق به موفقیت باید وجود داشته باشد. در این مسیر، نه پاداش اهمیت اصلی دارد و نه ترس از شکست؛ آنچه تعیین‌کننده است همان هیجان، انگیزه و اشتیاقی است که انسان را به حرکت وامی‌دارد. میل به ساختن و آفرینش هر چیزی که بتواند کارایی و ارزش بیافریند، سرچشمه‌ی اصلی خلاقیت است. آلبرت اینشتین می‌گوید: «پشتکار و دست‌نکشیدن، معنای واقعی نبوغ است.» این اصل نشان می‌دهد که خلاقیت تنها به الهام وابسته نیست، بلکه نیازمند تلاش مداوم و پیگیری است. دکتر ویل ادواردز در کتاب خود توضیح می‌دهد که چگونه می‌توان خلاقیت فردی را شناخت و دریافت که آیا واقعاً انسانی خلاق هستیم یا خیر. او از ما می‌خواهد از خود بپرسیم: آیا شور و اشتیاق لازم را در وجودمان احساس می‌کنیم؟ چرا که به اعتقاد او، انسان‌های شاد و خوشبخت همان کسانی هستند که قدرت خلاقیت را در خود پرورش داده‌اند.