کتاب درویش گنج‌بخش اثر علی بن عثمان هجویری، ترجمه محمود عابدی، انتشارات سخن

کشف‌المحجوب کتابی تعلیمی در حوزه تصوف است که به قلم علی بن عثمان هجویری نگاشته شده است. بر پایه شواهد تاریخی، نگارش این اثر پیش از سال ۴۶۵ هجری قمری آغاز شد و پس از سال ۴۶۹ هجری قمری به پایان رسید. کشف‌المحجوب از کهن‌ترین و معتبرترین کتاب‌های تصوف به زبان فارسی به شمار می‌آید و از ویژگی‌های برجسته نثر دوره نخست زبان فارسی برخوردار است. این اثر ارزشمند، یکی از منابع مهمی است که بعدها عطار نیشابوری در نگارش تذکرةالاولیا از آن بهره برد. جایگاه علمی و عرفانی کشف‌المحجوب سبب شده است که همواره در میان پژوهشگران، صوفیان و علاقه‌مندان به تاریخ تصوف فارسی مورد توجه قرار گیرد. نخستین بار متن کشف‌المحجوب در سال ۱۹۲۶ میلادی به کوشش والنتین ژوکوفسکی در لنینگراد منتشر شد. سپس چاپ دیگری از این کتاب در سال ۱۳۷۴ شمسی، به اهتمام محمدحسین تسبیحی و از سوی مرکز تحقیقات فارسی ایران و پاکستان در اسلام‌آباد صورت پذیرفت. در ادامه، نسخه‌ای منقح و علمی از این کتاب نیز در سال ۱۳۸۳ هجری شمسی با ویرایش و تحقیق محمود عابدی انتشار یافت. علی بن عثمان بن علی الجلابی هجویری غزنوی، مشهور به داتا گنج‌بخش، از عارفان برجسته سده پنجم هجری قمری بود. او زاده غزنه در مشرق خراسان به شمار می‌رفت و در مسیر علمی و عرفانی خود، نزد شماری از استادان بزرگ زمان، از جمله ابوالعباس شقانی، علوم مختلف را فرا گرفت. شخصیت برجسته هجویری و کتاب کشف‌المحجوب، هر دو از آثار ماندگار تاریخ عرفان و تصوف در زبان فارسی به حساب می‌آیند.