کتاب اسپیدوی قرمز اثر لوکاس نیث، ترجمه بهار توفیقی، انتشارات رایبد

در زندگی لحظاتی فرا می‌رسد که ناخواسته در برابر یک دوراهی قرار می‌گیریم. در چنین موقعیت‌هایی با پرسش‌هایی بنیادین روبه‌رو می‌شویم: اگر موضوع اخلاق باشد، آنچه در برابر ما می‌ایستد، ذات و ارزش‌های درونی ماست. درست در این لحظات، همه‌چیز ذات انسان را به یادش می‌آورد و این بازشناسی از مسیر ارزش‌ها شکل می‌گیرد. نمایشنامه‌ی «اسپیدوی قرمز» نوشته‌ی لوکاس نیث، نمونه‌ای برجسته از بازتاب این موقعیت است. در این اثر، داستان شناگری توانمند روایت می‌شود که تمام عمر، بدن و زندگی خود را وقف شنا کرده، اما اکنون در آستانه‌ی یک انتخاب دشوار اخلاقی قرار دارد. نیث در این روایت، انسان را در تقابل با ارزش‌ها و تصمیم‌های خطیرش به نمایش می‌گذارد؛ همان انتخاب‌هایی که به‌خوبی برای انسان معاصر آشنا هستند. از دیروز تا امروز، انسان هیچ‌گاه به شکل مطلق بر شرایط و موقعیت‌هایی که بر او عارض می‌شود، تسلط کامل نداشته و همواره از مسیر خود منحرف شده است. «انسان عقل ناب نیست.» این نکته‌ای است که اسپینوزا بر آن تأکید دارد؛ اندیشمندی که شناخت نوین از اخلاق را به او مدیونیم. از نگاه او، ذات انسان ایده‌ای یکپارچه و روشن نیست، بلکه آشفته و متکثر است و نمی‌توان برای آن حدود ثابت و قطعی تعیین کرد. آنچه وجود دارد، فردیت‌ها و تکینگی‌های انسانی است؛ این فرد با آن ویژگی‌ها، و فردی دیگر با ویژگی‌هایی متمایز. ری، شخصیت اصلی نمایشنامه، نمونه‌ای از همین تکینگی‌هاست. او با تمام وجود به دنبال موفقیت است و برای رسیدن به آن تمایل دارد دست به هر کاری بزند. این موقعیتی آشنا برای بسیاری از انسان‌های امروزی است؛ جایی که تصمیم‌گیری اخلاقی همچون یک نظام قضاوت عمل می‌کند. نظامی که همواره فراتر از وجود می‌ایستد و ارزش‌ها را به‌عنوان عناصر بنیادینِ داوری بر رفتار و انتخاب‌های انسان تحمیل می‌کند. نمایشنامه‌ی «اسپیدوی قرمز» خواننده را در میانه‌ی همین پرسش‌های اساسی قرار می‌دهد؛ پرسش‌هایی که ما را وادار می‌کند هم خود را قضاوت کنیم و هم بدانیم در نگاه دیگران چگونه قضاوت می‌شویم. اینجا ارزش‌ها نه مفاهیمی انتزاعی، بلکه نیرویی زنده و تعیین‌کننده در سرنوشت انسان‌اند.