کتاب میم مثل محسن اثر محسن نعما، انتشارات جمال

محسن علاقه‌ی ویژه‌ای به شهید احمد کاظمی داشت. عشق دل و جانش شهید کاظمی بود و هر شب با دلی پر از احساس به مزار او می‌رفت. محسن کنار قبر حاج احمد می‌نشست، با خدا مناجات می‌کرد و اشک می‌ریخت. با صدایی بغض‌آلود می‌گفت: «حاجی، دلم می‌خواهد جای قدم‌های تو بگذارم. دلم می‌خواهد سرنوشتم مثل تو باشد؛ اول در میدان جهاد و بعد در مسیر شهادت. کمکم کن.» او با تمام وجود از شهید کاظمی طلب یاری می‌کرد و باور داشت که روح بزرگ حاج احمد دعایش را خواهد شنید. هنوز چهل شب از این زیارت‌ها نگذشته بود که فرماندهان سپاه به محسن اجازه‌ی اعزام به سوریه دادند؛ اتفاقی که او آن را پاسخ روشن دعاهایش می‌دانست. محسن می‌گفت: «می‌دانستم شهید کاظمی دستم را می‌گیرد و حاجتم را برآورده می‌کند.»