کتاب دلهره دروازه‌بان هنگام ضربه پنالتی اثر پیتر هاندکه، ترجمه کیوان خسروی، انتشارات خوب

سوئد و رومانی در یک‌چهارم نهایی جام جهانی ۱۹۹۴ روبه‌روی هم قرار گرفتند و مسابقه پس از تساوی به ضربات پنالتی کشیده شد. در این دیدار، توماس راولی، دروازه‌بان تیم ملی سوئد، دو پنالتی مهم را مهار کرد و پس از پایان بازی جمله معروف خود را بر زبان آورد: «من مرگ ناگهانی را دوست دارم!» این جمله، چکیده‌ای از حقیقت دروازه‌بانی است؛ جایی که هر لحظه می‌تواند به «مرگ ناگهانی» ختم شود. رمانی که پیتر هانتکه با عنوان «دلهره‌ی دروازه‌بان هنگام ضربه‌ی پنالتی» نوشت، نیز بر همین وضعیت متزلزل و پراضطراب تمرکز دارد. این اثر، روایت تقابل انسان با اضطراب مدام و تعلیق در برابر سرنوشت است؛ گویی شخصیت بلوخ در داستان، از همین فرار و تعلیق میان مرگ و زندگی برآمده است. او در عصیان خود به‌دنبال تجربه ناگهانی و رهایی است، اما جامعه پذیرای چنین رویارویی نیست. جامعه‌ستیزی بلوخ در نفرت او از خود و دیگران ریشه دارد؛ ترسی دائمی از مواجهه، از نگاه کردن در چشم دیگری و از پذیرفتن بودن در جهان. اگر به باورِ معروفِ «زندگی نزیسته ارزش زیستن ندارد» بنگریم، قهرمان هانتکه درست در برابر همین گزاره قرار می‌گیرد؛ او زندگی را عملاً انکار می‌کند و همچون دروازه‌بانی بی‌حوصله فقط ایستاده و بازی را تماشا می‌کند. «دلهره‌ی دروازه‌بان هنگام ضربه‌ی پنالتی» تصویری از نبرد درونی انسان است؛ نبردی میان نفرت از بودن و ترس از نبودن. این اثر نه‌فقط داستانی درباره فوتبال، بلکه روایتی از اضطراب زیستن در جهان معاصر است؛ اضطرابی که هر لحظه‌اش همچون یک پنالتیِ سرنوشت‌ساز می‌تواند همه چیز را تغییر دهد.