کتاب من گنجشک نیستم اثر مصطفی مستور، انتشارات مرکز

راوی داستان مردی است که همسرش هنگام زایمان به دلیل خون‌ریزی از دنیا رفته و نوزادش نیز مرده به دنیا آمده است. این حادثه تلخ موجب شده او تعادل روحی خود را از دست بدهد و اکنون در مجتمع درمانی، در طبقه نهم بستری باشد. ذهن او درگیر پرسش‌های عمیق درباره مرگ، نیستی و رازهای پنهان زندگی است. نکته جالب اینجاست که دیگر شخصیت‌های داستان‌های آقای مستور نیز در همین تیمارستان حضور دارند؛ شخصیت‌هایی مانند امیر ماهان یا دیگر شخصیت‌هایی که همواره در جست‌وجوی معنا و حقیقت‌اند. این حضور، فضای داستان را چندلایه و پررمزوراز می‌کند و مخاطب را به تأمل بیشتر درباره مرگ، عشق و سرنوشت وا‌می‌دارد. کتاب در بخش‌هایی، فضای عاشقانه و شاعرانه پیدا می‌کند؛ همان‌طور که عنوان می‌کند، قهرمانان داستان خیلی زود عاشق می‌شوند، درست شبیه بسیاری از عشق‌ها که اغلب بی‌دلیل و ناگهانی شکل می‌گیرند. نگاه اثر به مرگ نیز فلسفی است؛ هیچ مرگی جهان را به نقطه پایان نمی‌رساند، اما شاید برخی مرگ‌ها بتوانند انسان را به مرز ویرانی کامل نزدیک کنند. راوی گاه به این فکر می‌افتد که آدم‌های بسیاری در جهان وجود دارند که می‌توان با آن‌ها احساس نزدیکی و همدلی کرد، اما حسرت عدم آشنایی با آن‌ها همواره باقی می‌ماند. از نگاه او، عشق چیزی است که وقتی بر دل کسی می‌نشیند، فراموشی را ناممکن می‌کند. همین است که عشق را همچون هیولایی بزرگ و مهارناپذیر می‌بیند.