مجسمه با عشق کد 114 محصول امین کامپوزیت

زبان برای انسان تنها مجموعه‌ای از کلمات نیست. گرچه همین توانایی برقراری ارتباط کلامی بود که انسان را در میان جانداران برتری بخشید و او را سرآمد طبیعت کرد، اما ذهن بشر به قدری توانمند و شگفت‌انگیز است که به هیچ چیز بسنده نمی‌کند. همواره تلاش انسان بر این بوده است که دایره‌ی امکانات و تجربه‌های خود را گسترش دهد و زندگی خویش را کامل‌تر سازد. از دیرباز میل به آفرینش، جاودانگی و زیبایی، انسان را واداشته تا تخیل، خلاقیت و مهارت‌هایش را در هم آمیزد و از دل آن هنری نو پدید آورد. همین نیاز درونی سبب شد انسان برای بیان احساسات، اندیشه‌ها و مفاهیم عمیق و خاص، زبان دیگری بیافریند؛ زبانی که ما آن را «هنر» می‌نامیم. هنرهایی چون شعر و داستان، موسیقی، رقص، نقاشی، هنرهای تجسمی، صنایع دستی و آثار سمعی و بصری، همگی جلوه‌هایی از تلاش انسان برای نگریستن به زندگی از زاویه‌ای زیبایی‌شناسانه و متفاوت هستند. در میان همه‌ی این تجربیات هنری، یکی از کامل‌ترین تجربه‌ها، آفرینش آثار با خاک و گل است؛ آفرینشی که اشیایی ماندگار خلق می‌کند. این اشیا می‌توانند حامل خاطرات، احساسات و بخش‌هایی از تجربه‌های انسانی باشند و آن‌ها را تا همیشه زنده نگاه دارند. شاید همین نگاه عمیق و شاعرانه، الهام‌بخش مجسمه‌های «ویلو تری پرگاس» (Willow Tree Parguas) نیز بوده است. خالق این مجموعه، با تیزهوشی و نگاهی آمیخته به ذوق هنری، بخش‌هایی از قصه‌های مشترک زندگی بشر را برگزید و آن‌ها را در قالب مجموعه‌ای ناب از مجسمه‌های ظریف و ساده به نمایش گذاشت. تجربه‌هایی چون عشق، خانواده، مادرانگی، صلح، دوستی، شادی، آرامش، تنهایی، جدایی، کار و رویاپردازی، در این مجسمه‌ها بازتاب یافته و با زبانی غیرکلامی اما عمیق، روایت می‌شوند. همین ویژگی موجب شد که این مجسمه‌ها خیلی زود جای خود را در خانه‌ها، اتاق‌ها و گوشه‌های دنج زندگی مردم بیابند. زبان آن‌ها جهانی است؛ زبانی استعاری و بصری که بدون نیاز به واژه‌های مشترک، قادر است احساسات و عواطف انسانی را منتقل کند. این آثار، داستان رنج‌ها و شادی‌ها را با زبان بدن و بیان حالات ساده اما پرمعنا روایت می‌کنند: گرمای یک آغوش، لحظه‌ی کتاب خواندن، لذتِ لمس طبیعت و زیبایی، تجربه‌ی دوست داشتن و دوست داشته شدن. مجسمه‌های ویلو تری پرگاس نه‌تنها دستاوردی در هنر مجسمه‌سازی هستند، بلکه پلی میان دل‌ها و زبان مشترکی میان انسان‌ها به شمار می‌آیند؛ زبانی بی‌کلام اما سرشار از معنا که به خلوتِ خانه‌ی امید انسان راه می‌یابد.