مجسمه به تو فکر می‌کنم کد 19 محصول امین کامپوزیت

زبان برای انسان تنها مجموعه‌ای از واژه‌ها نیست. درست است که همین توانایی برقراری ارتباط کلامی باعث شد انسان در میان جانداران به جایگاهی برتر برسد، اما ذهن آدمی چنان توانمند و خلاق است که هیچ‌گاه به یک مسیر قانع نمی‌شود. انسان همواره در تلاش است تا دایره امکانات و تجربه‌های خود را گسترش دهد و به کمال برساند. سال‌هاست که میل به آفرینش، جاودانگی و زیبایی او را واداشته تا تخیل، خلاقیت و مهارت‌های گوناگون خود را در هم آمیزد؛ و حاصل این ترکیب، پیدایش زبان دیگری به نام هنر بوده است. شعر و داستان، موسیقی، رقص، نقاشی، هنرهای تجسمی، صنایع دستی و همچنین هنرهای سمعی و بصری، همگی نشان از تمایل انسان به برخوردی زیبایی‌شناسانه با زندگی دارند. هنر زبانی متفاوت است؛ زبانی که مفاهیم خاص و منحصر‌به‌فرد را با بیانی استعاری و شفاف منتقل می‌کند. در میان هنرها، یکی از کامل‌ترین و عمیق‌ترین تجربه‌های هنری بشر، شکل دادن به خاک و گل و آفرینش اشیایی است که با زبان تخیل و زیبایی، مهم‌ترین احساسات و مفاهیم زندگی را بازگو می‌کنند. این آثار می‌توانند حافظ خاطرات، عواطف و لحظه‌های ماندگار انسان باشند؛ یادگاری‌هایی ملموس از تجربه‌های مشترک زندگی. شاید همین راز نهفته در پسِ مجسمه‌های ویلو تری پرگاس (Willow Tree Parguas) باشد. آفریننده این آثار با نگاهی هوشمندانه و ذوقی هنری، روایت‌های مشترک زندگی انسان‌ها را برگزید و آن‌ها را در قالب مجموعه‌ای از مجسمه‌های کوچک و ناب عرضه کرد. این مجسمه‌ها تجربه‌هایی همچون عشق، خانواده، مادرانگی، صلح، شادی، آرامش، دوستی، تنهایی، جدایی، رویاپردازی و تلاش انسانی را در زبانی بی‌کلام اما جهانی بیان می‌کنند. همین صداقت و سادگی در انتقال مفاهیم بود که موجب شد این آثار به سرعت جای خود را در خانه‌ها، اتاق‌ها و گوشه‌های دنج زندگی انسان‌ها باز کنند. ایده اصلی مجسمه‌های ویلو تری پرگاس به‌زودی در صنعت مجسمه‌سازی تثبیت شد و داستان آن‌ها در سراسر جهان شنیده شد، بی‌آنکه نیاز باشد مردم به زبان مشترکی سخن بگویند. این آثار با بیانی تمثیلی و ساده، حالات انسانی را در قاب‌هایی کوچک اما پرمفهوم به نمایش می‌گذارند. آن‌ها قصه رنج‌ها و شادی‌های بشر را از طریق زبان استعاری بدن روایت می‌کنند؛ گرمای آغوش، لذت کتاب‌خوانی، مواجهه با طبیعت و زیبایی، تجربه دوست داشتن و دوست داشته شدن، همگی در قالب این پیکره‌های کوچک جان می‌گیرند و به خلوت امیدبخش خانه‌های مردم راه می‌یابند.