مجسمه پاییز کد 17 محصول امین کامپوزیت

زبان برای انسان تنها مجموعه‌ای از واژه‌ها نیست. هرچند توانایی برقراری ارتباط کلامی عامل اصلی برتری بشر بر طبیعت و سایر جانداران بوده است، ذهن انسان به‌قدری توانمند و شگفت‌انگیز است که هیچ‌گاه به آنچه دارد بسنده نمی‌کند. او همواره می‌کوشد دایره‌ی امکانات و تجارب خود را گسترش دهد و تکامل بخشد. از دیرباز، میل به آفرینش، جاودانگی و زیبایی انسان را به سوی بهره‌گیری از تخیل، خلاقیت و مهارت‌های فردی سوق داده است؛ و درست به همین دلیل، هنر به‌عنوان زبانی جایگزین برای بیان مفاهیم عمیق و خاص پدید آمده است. شعر و داستان، موسیقی، رقص، نقاشی، هنرهای تجسمی و صنایع دستی، هنرهای سمعی و بصری و دیگر شاخه‌های هنری، همگی نشان‌دهنده‌ی میل انسان به برخوردی زیبایی‌شناسانه و ویژه با زندگی‌اند. در میان این تجارب، یکی از کامل‌ترین جلوه‌های هنری بشر، آفرینش آثار ماندگار با خاک و گل است؛ تجربه‌ای که از دل آن اشیائی خلق می‌شوند که با زبانی سرشار از تخیل و زیبایی می‌توانند مهم‌ترین مفاهیم را انتقال ‌دهند. چنین اشیائی قادرند خاطرات، عواطف و لحظه‌های ناب زندگی را در خود ثبت و برای همیشه ماندگار کنند. این همان چیزی است که در پس داستان مجسمه‌های ویلوتری پرگاس (Willow Tree Parguas) نهفته است. خالق این آثار با ذکاوت و هنری کم‌نظیر، تجربه‌های مشترک زندگی بشر را برگزید و در قالب مجموعه‌ای از مجسمه‌های ساده و ناب عرضه کرد. او عشق، خانواده، مادرانگی، صلح، شادی، آرامش، دوستی، تنهایی، جدایی، دوری، رویاپردازی و کار را به‌عنوان مؤلفه‌هایی جهانی از زندگی انسان‌ها انتخاب کرد و سپس همه‌ی این احساسات مشترک را با نهایت ظرافت و زیبایی در قالب پیکره‌هایی کوچک و ماندگار آفرید. از همین رو، این مجسمه‌ها خیلی زود در خانه‌ها، اتاق‌ها و گوشه‌های دنج زندگی انسان‌ها جای گرفتند. آن‌ها نه‌تنها بر صنعت مجسمه‌سازی تأثیر گذاشتند، بلکه توانستند داستانی جهانی بیافرینند؛ داستانی که در هر گوشه‌ای از دنیا قابل درک بود، بی‌آن‌که نیازی به زبان واحد باشد. این آثار با زبانی ساده و تمثیلی، عمیق‌ترین عواطف بشری را روایت می‌کنند؛ قصه‌ی رنج‌ها و شادی‌های زندگی را در حرکات و حالات انسانی مجسم می‌سازند و با استعاره‌ی بدن، گرمای آغوش، لذت خواندن کتاب، هم‌نشینی با طبیعت، زیبایی دوست داشتن و دوست داشته شدن را به قلب خانه‌ها و خلوت انسان‌ها هدیه می‌دهند.