مجسمه پدربزرگ کد 35 محصول امین کامپوزیت

زبان برای انسان تنها مجموعه‌ای از واژه‌ها نیست. گرچه همین توانایی در برقراری ارتباط کلامی بود که او را برتر از دیگر موجودات و جانداران ساخت، اما ذهن انسان چنان توانا و شگفت‌آفرین است که هیچ‌گاه به یک حد بسنده نمی‌کند. آدمی همواره در تلاش است تا مرزهای تجربه و امکانات خود را گسترش دهد و کامل‌تر سازد. همین تمایل به آفرینش، جاودانگی و زیبایی است که او را به سمت ترکیب تخیل، خلاقیت و مهارت‌های فردی کشانده و در نتیجه، هنر به‌عنوان زبانی دیگر برای بیان مفاهیم عمیق و ویژه انسان آفریده شده است. هنر در شاخه‌های گوناگونی مانند شعر و داستان، موسیقی، رقص، نقاشی، هنرهای تجسمی، صنایع دستی و هنرهای سمعی و بصری پدیدار می‌شود و همگی بازتابی از میل انسان به زیبایی‌شناسی و معنابخشی به زندگی هستند. در میان این تجربه‌های هنری، یکی از فاخرترین و کامل‌ترین جلوه‌ها، هنر شکل دادن به خاک و گل است؛ آفرینشی که به‌صورت مجسمه‌ها و اشیای زیبا، خاطره‌ها، احساسات و عواطف انسانی را حفظ و ماندگار می‌سازد. مجسمه‌های ویلو تری پرگاس (Willow Tree Parguas) نمونه‌ای شاخص از همین هنر هستند. خالق این آثار با ذکاوت و نبوغ هنری، بخش‌هایی از قصه‌های مشترک زندگی انسان را برگزید و آن‌ها را در قالب مجموعه‌ای از مجسمه‌های ظریف و پرمعنا آفرید. او تجربه‌های جهان‌شمولی همچون عشق، خانواده، مادرانگی، صلح، شادی، آرامش، دوستی، تنهایی، جدایی، رویاپردازی و تلاش را به‌عنوان عناصر مشترک زندگی انسانی انتخاب و در زبان ساده و بیانی عمیق، آن‌ها را در قالب پیکره‌هایی کوچک به تصویر کشید. به همین دلیل این مجسمه‌ها خیلی زود در خانه‌ها، اتاق‌ها و گوشه‌های خلوت زندگی انسان‌ها جای خود را یافتند. ایده و پیام آن‌ها مرزهای جغرافیایی را درنوردید و به گوشه و کنار جهان رسید، بی‌آنکه نیازی به زبان مشترک گفتاری باشد. این آثار با زبانی استعاری و تمثیلی، احساسات و تجربیات انسانی را بازگو می‌کنند؛ قصه‌ی شادی و رنج زندگی را در حرکات ساده و حالات بدنی به تصویر می‌کشند. گرمای یک آغوش، لحظه‌ای آرام در کنار کتاب، رویارویی با طبیعت و زیبایی، یا سادگی لحظه‌های دوست داشتن و دوست داشته شدن، همه در این مجسمه‌ها نهفته است؛ گویی هدیه‌ای از جنس آرامش و امید که به خلوت خانه‌های آدمیان راه پیدا می‌کند.