مجسمه پدر و پسر کد 74 محصول امین کامپوزیت

زبان برای انسان تنها مجموعه‌ای از کلمات نیست. گرچه همین توانایی برقراری ارتباط کلامی بود که آدمی را بر جهان و جانداران دیگر برتری بخشید، اما ذهن انسان آن‌چنان شگفت‌انگیز و ناتمام است که هیچ‌گاه به مرزهای موجود رضایت نمی‌دهد. او همواره در تلاش است تا دایره‌ی امکانات و تجربه‌های خود را گسترش دهد و کامل‌تر سازد. از دیرباز میل به آفرینش، جاودانگی و زیبایی، انسان را به سوی ترکیب تخیل، خلاقیت و مهارت‌های فردی کشانده است. بدین ترتیب، هنر به‌عنوان زبانی جایگزین برای بیان مفاهیم ناب و ژرف زندگی شکل گرفته است. شعر و داستان، موسیقی، رقص، نقاشی، هنرهای تجسمی، صنایع دستی و هنرهای سمعی‌ـ‌بصری، همگی ریشه در همین میل به زیبایی و پیوندی عمیق با زندگی دارند. در میان جلوه‌های گوناگون هنر، یکی از کامل‌ترین و زیباترین تجربه‌های بشر، آفرینش آثاری از خاک و گل و شکل‌دادن به اشیایی است که با زبان تخیل و زیبایی، مهم‌ترین مفاهیم انسانی را منتقل می‌کنند. این اشیا می‌توانند گزیده‌ای از خاطرات، احساسات و تجربه‌های مشترک انسان‌ها را در خود جاودانه سازند. چنین رویکردی همان داستان پنهان در پسِ مجسمه‌های «ویلوتری پرگاس» (Willow Tree Parguas) است. خالق این آثار با هوش هنری و نگاهی عمیق، لحظه‌ها و روایت‌های مشترک زندگی بشر را برگزید و آن‌ها را در قالب مجموعه‌ای از مجسمه‌هایی کوچک و ارزشمند به تصویر کشید. او تجربه‌های انسانی همچون عشق، خانواده، مادری، صلح، شادی، آرامش، دوستی، تنهایی، جدایی، دوری، رویاپردازی و کار را، که همگی بخشی از سرگذشت مشترک انسان‌ها هستند، با ظرافتی ستودنی در قالب هنر مجسمه‌سازی ماندگار کرد. به همین سبب، این مجسمه‌ها در مدت زمانی کوتاه جای خود را در خانه‌ها، اتاق‌ها و گوشه‌های صمیمی زندگی مردم باز کردند. ایده‌ی اصلی این مجموعه، نه‌تنها در صنعت مجسمه‌سازی جایگاهی ویژه یافت، بلکه مرزهای جغرافیا و زبان را نیز درنوردید. این آثار بی‌آنکه به زبانی واحد نیاز داشته باشند، با بیانی ساده و تمثیلی، احساسات و حالات مشترک انسانی را بازگو می‌کنند. مجسمه‌های «ویلوتری پرگاس» داستان شادی‌ها و رنج‌های زندگی را با زبانی استعاری و به‌وسیله‌ی حرکات و نمادهای بدن روایت می‌سازند. آن‌ها گرمای آغوش، لذت خواندن کتاب، تجربه‌ی مواجهه با طبیعت و زیبایی، حس دوست داشتن و دوست داشته شدن را به فضای خانه‌ها می‌آورند و به پناهگاهی برای امید و عاطفه‌ی انسان‌ها بدل می‌شوند.