مجسمه تابستان کد 9 محصول امین کامپوزیت

زبان برای انسان تنها مجموعه‌ای از کلمات نیست. درست است که همین توانایی گفت‌وگو و ارتباط کلامی سبب شد تا آدمی بر طبیعت و دیگر جانداران برتری یابد، اما ذهن انسان آن‌چنان نیرومند و شگفت‌انگیز است که به هیچ محدوده‌ای رضایت نمی‌دهد. انسان همواره کوشیده است دایره‌ی امکانات و تجربه‌های خود را گسترده‌تر سازد. از دیرباز میل به آفرینش، جاودانگی و زیبایی او را واداشته تا تخیل، خلاقیت و مهارت‌هایش را در هم بیامیزد و بدین‌گونه «هنر» را بیافریند. هنر زبان جایگزینی شد برای بیان مفاهیمی که از دسترس کلمات بیرون بودند. شعر و داستان، موسیقی، رقص، نقاشی، هنرهای تجسمی، صنایع دستی و هنرهای سمعی و بصری، همگی نشانه‌ای از این میل دیرینه به داشتن نگاهی خاص و زیباشناسانه به زندگی هستند. یکی از کامل‌ترین و اصیل‌ترین تجربه‌های هنری بشر، آفرینش آثار سفالی و مجسمه‌هایی است که از خاک و گل شکل می‌گیرند و از طریق تخیل و زیبایی، مفاهیم عمیق انسانی را منتقل می‌سازند. این اشیاء هنری نقش حافظه‌ای جمعی را ایفا می‌کنند؛ گزیده‌ای از خاطرات، عواطف، یادها و تجربه‌های همیشگی انسان را در خود نگه می‌دارند. مجسمه‌های «ویلو تری پرگاس» (Willow Tree Parguas) نمونه‌ای درخشان از همین رویکرد هستند. خالق این آثار با هوش هنری و نگاهی هوشمندانه توانست لحظه‌های مشترک زندگی انسان‌ها را برگزیند و در قالب مجموعه‌ای از مجسمه‌های ناب عرضه کند. تجربه‌ی عشق، خانواده، مادرانگی، صلح، شادی و آرامش در کنار لحظه‌های تنهایی، جدایی، رویاپردازی و کار، همه در این آثار با زبانی جهانی و بی‌نیاز از واژه‌ها بازآفرینی شده‌اند. محبوبیت این مجسمه‌ها تصادفی نبود. آن‌ها به‌سرعت جای خود را در خانه‌ها، اتاق‌ها و کنج‌های خلوت انسان‌ها یافتند؛ درست مانند تکه‌ای از زندگی روزمره که با ظرافت و زیبایی در چهره‌ی هنری بازتاب یافته باشد. ایده‌ی اصلی این مجموعه نه‌تنها در صنعت مجسمه‌سازی جایگاه ویژه‌ای پیدا کرد، بلکه داستان آن‌ها در هر گوشه از جهان شنیده شد، بی‌آن‌که نیازی به یک زبان مشترک میان مردم باشد. مجسمه‌های ویلو تری با زبانی ساده و تمثیلی، عواطف و حالات مشترک انسانی را به تصویر می‌کشند. آن‌ها قصه‌ی رنج‌ها و شادی‌های زندگی را با استعاره‌ی بدن روایت می‌کنند؛ گرمای یک آغوش، لذت کتاب‌خوانی، هم‌نشینی با طبیعت، یا تجربه‌ی دوست داشتن و دوست داشته شدن را در قالبی ملموس به نمایش می‌گذارند. این آثار کوچک، اما پرمعنا، امید و آرامش را به دل خانه‌ها می‌برند و بار دیگر یادآور می‌شوند که زبان هنر، زبانی فراتر از کلمه است؛ زبانی جهانی برای همه‌ی انسان‌ها.