مجسمه دخترهای من کد 60 محصول امین کامپوزیت

زبان برای انسان تنها مجموعه‌ای از واژه‌ها نیست. هرچند توانایی برقراری ارتباط کلامی بود که بشر را از میان موجودات زنده متمایز ساخت، اما ذهن آدمی چنان توانمند و خلاق است که هیچ‌گاه به داشته‌های خود قناعت نمی‌کند. انسان همواره در تلاش بوده است تا دایره‌ی امکانات و تجارب زندگی‌اش را گسترش دهد. قرن‌هاست که میل به آفرینش، جاودانگی و زیبایی، او را به سمت ترکیب تخیل، خلاقیت و مهارت‌های فردی کشانده است و درست به همین دلیل است که هنر به‌عنوان زبانی جایگزین برای بیان عمیق‌ترین مفاهیم و احساسات انسانی پدید آمده است. شعر و داستان، موسیقی، رقص، نقاشی، صنایع‌دستی، هنرهای تجسمی و سمعی‌وبصری، همه جلوه‌هایی از همین نیاز انسان برای نگاهی زیباشناسانه به زندگی هستند. یکی از کامل‌ترین و ماندگارترین تجربه‌های هنری بشر، هنر ساخت اشیا از خاک و گل است؛ آثاری که با بهره‌گیری از زبان تخیل و زیبایی، مفاهیمی بزرگ را منتقل می‌کنند. اشیا می‌توانند حامل خاطرات، یادها، عواطف و تجربه‌هایی باشند که در ذهن و جان انسان ماندگار می‌شوند. شاید همین معنا، راز پنهان در پسِ خلق مجسمه‌های «ویلو تری پرگاس» (Willow Tree Parguas) باشد؛ آثاری که خالق آن با نگاهی هنرمندانه و سرشار از ظرافت، لحظاتی مشترک از قصه‌ی زندگی همه‌ی انسان‌ها را برگزیده و در قالب مجموعه‌ای ناب از مجسمه‌ها به تصویر کشیده است. موضوعاتی چون عشق، مادرانگی، خانواده، صلح، شادی، آرامش، دوستی، تنهایی، جدایی، رویاپردازی و تلاش، در این مجسمه‌ها بازآفرینی شده‌اند و هر یک به سهم خود بخشی از روایت مشترک انسان بودن را در قالبی کوچک و شاعرانه به نمایش می‌گذارند. محبوبیت این مجسمه‌ها به‌سرعت در زندگی روزمره‌ی مردم جهان ریشه دواند. آن‌ها راه خود را به خانه‌ها، اتاق‌ها و گوشه‌های خلوت زندگی بسیاری از افراد باز کردند. ایده‌ی اصلی این مجموعه توانست جایگاهی تازه در صنعت مجسمه‌سازی ایجاد کند و داستان آن‌ها در هر گوشه‌ای از جهان شنیده شد؛ بی‌آنکه نیازی به سخن گفتن با یک زبان مشترک باشد. این مجسمه‌ها با زبانی تمثیلی، ساده و در عین حال پرمعنا، عواطف انسانی را بازگو می‌کنند و روایتگر رنج‌ها و شادی‌های زندگی در قالب حرکات و ژست‌های کوچک اما سرشار از معنا هستند. گرمای یک آغوش، لحظه‌ی کتاب‌خواندن، مواجهه با طبیعت، زیبایی دوستی و لذت دوست داشتن و دوست داشته شدن، همگی از خلال این آثار به خانه‌های آدم‌ها راه می‌یابند و پیام همیشگی امید و مهرورزی را زنده نگاه می‌دارند.