مجسمه درخت عبادت کد 15 محصول امین کامپوزیت

زبان برای انسان تنها مجموعه‌ای از کلمات نیست. هرچند همین توانایی در برقراری «ارتباط کلامی» بود که انسان را از دیگر جانداران متمایز ساخت و موجب شد بر طبیعت تسلط یابد، اما ذهن آدمی چنان پرقدرت و شگفت‌انگیز است که به هیچ حد و مرزی قناعت نمی‌کند. او همواره در تلاش است تا دایره‌ی امکانات، تجربه‌ها و مهارت‌های خود را گسترش دهد و به کمال نزدیک‌تر شود. از دیرباز، میل به «آفرینش»، «جاودانگی» و «زیبایی»، انسان را به ترکیبی از تخیل، خلاقیت و هنر سوق داده است. به همین دلیل، هنر به‌عنوان زبان دوم و ابزاری برای بیان مفاهیم عمیق و خاص انسانی آفریده شد. نقاشی، موسیقی، رقص، داستان و شعر، هنرهای تجسمی، صنایع دستی و هنرهای سمعی‌ـ‌بصری همگی تجلی همین نیاز دیرینه‌ی بشر به برخوردی زیبایی‌شناسانه با زندگی هستند. یکی از کامل‌ترین و ماندگارترین تجربه‌های هنری بشر، «مجسمه‌سازی» و آفرینش اشیائی از خاک و گل است. اشیائی که نه‌تنها با زبان زیبایی سخن می‌گویند، بلکه خاطرات، عاطفه‌ها، لحظه‌ها و تجربه‌های انسانی را برای همیشه زنده نگاه می‌دارند. در همین راستا، می‌توان به داستان دلنشین «مجسمه‌های ویلو تری پرگاس (Willow Tree Parguas)» اشاره کرد؛ آثاری که خالق آن با بهره‌گیری از هوش هنری و درک عمیق خود، توانست بخش‌هایی از قصه‌های مشترک زندگی بشر را برگزیند و آن‌ها را در قالب مجموعه‌ای ظریف از مجسمه‌های ماندگار ارائه کند. این مجموعه هنری به زیباترین شکل، تجربه‌های مشترکی چون عشق، خانواده، مادرانگی، صلح، شادی، آرامش، دوستی، تنهایی، جدایی و دوری، رویاپردازی و حتی کار و تلاش را بازآفرینی می‌کند. همین زلالی و صداقت در بیان بود که باعث شد مجسمه‌های ویلو تری به‌سرعت جای خود را در خانه‌ها، اتاق‌ها و گوشه‌های دنج زندگی انسان‌ها باز کنند. ایده‌ی اصلی این مجسمه‌ها به‌سرعت در صنعت مجسمه‌سازی مطرح شد و مخاطبان جهانی یافت؛ بی‌آنکه نیازی به یک زبان مشترک گفتاری باشد. این آثار هنری با زبانی ساده و تمثیلی، عواطف و حالات انسانی را بازگو می‌کنند. آن‌ها قصه‌ی شادی‌ها و رنج‌ها را در حرکات و ژست‌های نمادین بدن به تصویر می‌کشند. «گرمای آغوش»، «لذت کتاب‌خوانی»، «هم‌نشینی با طبیعت و زیبایی»، «دوست داشتن و دوست داشته شدن» در قالب این مجسمه‌ها به خانه‌ها راه می‌یابد و یادآور می‌شود که زبان هنر، جهانی‌ترین زبان انسان است.