مجسمه دلباخته کد 32 محصول امین کامپوزیت

زبان برای انسان تنها مجموعه‌ای از کلمات نیست. درست است که انسان‌ها به کمک همین توانایی ارتباط کلامی توانستند بر جهان پیرامون و سایر جانداران برتری یابند، اما ذهن بشر چنان نیرومند و خلاق است که به هیچ حد و مرزی بسنده نمی‌کند. انسان همواره در تلاش بوده است تا دایره امکانات، تجربه‌ها و راه‌های بیان خود را گسترش دهد و کامل‌تر سازد. از دیرباز میل به آفرینش، جاودانگی و زیبایی، انسان را به ترکیب تخیل، خلاقیت و توانمندی‌های هنری کشانده است. به همین دلیل، هنر به عنوان زبانی جایگزین برای بیان مفاهیم عمیق و ویژه شکل گرفت. شعر و داستان، موسیقی، رقص، نقاشی، هنرهای تجسمی، صنایع دستی و آثار سمعی و بصری، همگی نشانگر تمایل انسان به نگاهی زیبایی‌شناسانه و معنابخش به زندگی‌اند. یکی از کامل‌ترین تجربه‌های هنری بشر، توانایی او در شکل دادن به خاک و گل و خلق اشیایی است که با زبان تخیل و زیبایی، مهم‌ترین مفاهیم انسانی را انتقال می‌دهند. این اشیا می‌توانند بخشی از خاطرات، عواطف و تجربه‌های فردی و جمعی ما را جاودانه کنند. همین ویژگی شاید رمز ماندگاری مجسمه‌های «ویلوتری پرگواس» (Willow Tree Parguas) باشد. خالق این مجموعه با هوشمندی و ذوق هنری خود توانست روایت‌هایی مشترک از زندگی همه انسان‌ها را در قالب مجسمه‌هایی ناب و کوچک تجسم بخشد. او تجربه‌هایی همچون عشق، خانواده، مادرانگی، صلح، شادی، آرامش، دوستی، تنهایی، جدایی، دوری، رویاپردازی و کار را از قصه مشترک بشری برگزید و با لطافت و زیبایی در قالب مجسمه‌هایی ماندگار روایت کرد. به همین دلیل، این آثار به‌سرعت جای خود را در خانه‌ها، اتاق‌ها و گوشه‌های دنج زندگی انسان‌ها باز کردند. ایده اصلی آن‌ها نه‌تنها در صنعت مجسمه‌سازی تثبیت شد، بلکه داستانشان در سراسر جهان شنیده شد؛ بی‌آنکه نیازی باشد همه مردم با یک زبان واحد سخن بگویند. مجسمه‌های ویلوتری با زبانی استعاری، ساده و تمثیلی، حالات و عواطف انسانی را برای جهانیان بازگو می‌کنند. آن‌ها تجربه رنج‌ها و شادی‌های زندگی را از طریق فرم بدن به تصویر می‌کشند: گرمای آغوش، لذت کتاب‌خوانی، شگفتی‌های طبیعت، زیبایی دوست داشتن و دوست داشته شدن. این مجسمه‌ها پیام مهر، امید و صمیمیت را به خلوت خانه‌های انسان‌ها هدیه می‌برند.