مجسمه دلدار کد 45 محصول امین کامپوزیت

زبان برای انسان تنها محدود به واژه‌ها و کلمات نیست. گرچه همین توانایی برقراری ارتباط کلامی بود که بشر را از میان جانداران دیگر برتر ساخت، اما ذهن آدمی به اندازه‌ای نیرومند و شگفت‌انگیز است که هیچ‌گاه به یک ابزار یا یک شکل بیان بسنده نمی‌کند. انسان همیشه در تلاش است دایره‌ی تجربه‌ها و امکانات خود را گسترده‌تر کرده و راه‌های تازه‌ای برای آفرینش بیابد. از دیرباز، میل به جاودانگی، زیبایی و آفرینش هنری، انسان را به سوی ترکیب تخیل، خلاقیت و مهارت سوق داده است. به همین دلیل، هنر به‌عنوان زبانی جایگزین برای بیان مفاهیم خاص و عمیق پدید آمده است. شعر و داستان، موسیقی، رقص، نقاشی، هنرهای تجسمی و صنایع دستی، سینما و هنرهای تصویری، همگی جلوه‌هایی از این تلاش انسان برای یافتن بیانی زیباشناسانه و متفاوت از زندگی هستند. در میان انواع هنرها، تجربه‌ی انسان در شکل دادن به خاک و گل و خلق اشیایی ماندگار، جایگاهی ویژه دارد. این اشیاء نه‌تنها بازتابی از تخیل و زیبایی‌شناسی هستند، بلکه می‌توانند یادها، خاطرات، احساسات و تجربه‌های انسانی را برای همیشه ثبت و به شکلی ملموس جاودانه کنند. شاید همین ویژگی، راز ماندگاری و محبوبیت مجسمه‌های «ویلو تری پرگاس» (Willow Tree Parguas) باشد. خالق این مجسمه‌ها با هوشیاری و نگاهی سرشار از هنر، لحظه‌ها و مفاهیم مشترک زندگی بشر را برگزید و در قالب مجموعه‌ای کوچک اما عمیق از مجسمه‌ها ارائه داد. او عشق، خانواده، مادرانگی، آرامش، صلح، شادی، دوستی، تنهایی، جدایی، رؤیاپردازی، کار و بسیاری لحظات دیگر زندگی مشترک انسان‌ها را به زیبایی در آثار خود بازتاب داد. همین اصالت و نزدیکی به تجربه‌های روزمره، باعث شد این مجسمه‌ها به سرعت جای خود را در خانه‌ها، اتاق‌ها و گوشه‌های دنج زندگی و خلوت اکثر آدم‌ها باز کنند. ایده‌ی مرکزی این آثار به‌سرعت در صنعت مجسمه‌سازی مطرح شد و داستان آن‌ها در سراسر جهان شنیده شد، بی‌آنکه نیازی باشد مردم از یک زبان مشترک کلامی سخن بگویند. مجسمه‌های ویلو تری با زبانی ساده و تمثیلی، حالات و عواطف انسانی را روایت می‌کنند. آن‌ها قصه‌ی شادی‌ها و رنج‌ها، لحظه‌های آرامش و دوست داشتن و حتی خلوت تنهایی را در قالب زبان استعاری بدن به تصویر می‌کشند؛ زبانی که به همه‌ی انسان‌ها تعلق دارد. این مجسمه‌ها یادآور لحظه‌هایی چون گرمای آغوش، لذت کتاب‌خواندن، مواجهه با زیبایی‌های طبیعت، تجربه‌ی دوست داشتن و دوست داشته شدن هستند. آن‌ها بی‌آنکه سخنی بگویند، مفهومی عمیق را به درون خانه‌ها و دل‌های انسان‌ها می‌برند و هنر را به ساده‌ترین و در عین حال ماندگارترین شکلش روایت می‌کنند.