مجسمه سپاسگزار کد 57 محصول امین کامپوزیت

زبان برای انسان تنها مجموعه‌ای از واژه‌ها نیست. هرچند همین توانایی ارتباط کلامی بود که او را در میان موجودات زنده و طبیعت ممتاز کرد، اما ذهن آدمی چنان توانمند و شگفت‌انگیز است که هرگز به مرزهای محدود قناعت نمی‌کند. انسان همواره در تلاش است تا دایره‌ی امکانات و تجربه‌های خود را گسترش دهد و کامل‌تر سازد. از دیرباز میل به آفرینش، جاودانگی و زیبایی، انسان را به ترکیب تخیل، خلاقیت و مهارت‌هایش سوق داده است. از همین رو، هنر به‌عنوان زبانی جایگزین برای بیان مفاهیم عمیق و ویژه، پدید آمد. شعر و داستان، موسیقی، رقص، نقاشی، هنرهای تجسمی و صنایع‌دستی، همچنین هنرهای سمعی‌وبصری، همه نشان‌دهنده‌ی میل انسان به داشتن نگاهی زیبایی‌شناسانه و متفاوت به زندگی‌اند. یکی از کامل‌ترین و ارزشمندترین تجربه‌های هنری بشر، آفرینش اشیاء از خاک و گل است؛ آثاری که با زبان تخیل و زیبایی، مهم‌ترین مفاهیم انسانی را منتقل می‌کنند. این اشیاء می‌توانند گزیده‌ای از خاطرات، عواطف و تجربه‌های ما را برای همیشه ماندگار سازند. شاید همین راز پنهان در پسِ مجسمه‌های ویلو تری پرگاس (Willow Tree Parguas) باشد. خالق این مجموعه با ذکاوت و نبوغ هنری خود، بخش‌هایی از داستان مشترک زندگی همه‌ی انسان‌ها را برگزید و آن‌ها را در قالب مجموعه‌ای بی‌نظیر از مجسمه‌ها آفرید. او تجربه‌هایی همچون عشق، خانواده، مادرانگی، صلح، شادی، آرامش، دوستی، تنهایی، جدایی و رویاپردازی را که در جوهره‌ی زندگی انسان مشترک‌اند، به زیباترین شکل در این آثار تجسم بخشید. همین ویژگی سبب شد این مجسمه‌ها خیلی زود جای خود را در خانه‌ها، اتاق‌ها و گوشه‌های دنج زندگی انسان‌ها باز کنند. ایده‌ی اصلی این آثار، نه‌تنها در هنر مجسمه‌سازی بلکه در سراسر جهان، جایگاهی ویژه یافت و روایت آن‌ها در میان فرهنگ‌ها و زبان‌های مختلف شنیده شد؛ بی‌آنکه نیازی به واژه‌ها باشد. این مجسمه‌ها با زبانی تمثیلی و ساده، عواطف و حالات انسانی را بازگو می‌کنند. آن‌ها داستان رنج‌ها و شادی‌های زندگی را در قالب حرکات و زبان استعاری بدن به تصویر می‌کشند: گرمای آغوش، لذت خواندن کتاب، هم‌نشینی با طبیعت و زیبایی، دوست داشتن و دوست داشته شدن. این آثار هنری، پیام صمیمیت و امید را به خلوت خانه‌ی آدم‌ها می‌برند و تجربه‌ی مشترک زندگی بشری را در قالب نمادی ملموس و ماندگار به نمایش می‌گذارند.