مجسمه سپاسگزار کد 87 محصول امین کامپوزیت

زبان برای انسان تنها مجموعه‌ای از واژه‌ها نیست. گرچه انسان‌ها به‌واسطه‌ی همین توانایی ارتباط کلامی توانستند بر طبیعت و سایر موجودات زنده برتری یابند، اما ذهن انسان چنان خلاق و توانمند است که هیچ‌گاه به محدودیت‌ها رضایت نمی‌دهد. او همواره می‌کوشد دایره‌ی امکانات و تجربه‌های خود را گسترش دهد و کامل‌تر زندگی کند. میل به آفرینش، جاودانگی و زیبایی از دیرباز انسان را واداشته است تا تخیل، خلاقیت و مهارت‌هایش را در هم آمیزد. همین میل درونی سبب آفرینش هنر شد؛ زبانی دیگر برای بیان مفاهیم ویژه‌ای که با کلمات به‌سادگی قابل انتقال نیست. شعر و داستان، موسیقی، رقص، نقاشی، هنرهای تجسمی، صنایع‌دستی و هنرهای سمعی‌وبصری، همگی نمود همین نیاز درونی انسان به برخوردی زیبایی‌شناسانه با زندگی هستند. هر یک از این شاخه‌های هنری تلاشی است برای معنا بخشیدن به تجربه‌های مشترک انسانی و بازتابی از جست‌وجوی همیشگی انسان برای یافتن زیبایی در جهان پیرامون. در میان همه‌ی این جلوه‌ها، شاید تجربه‌ی انسان در شکل‌دادن به خاک و گل و خلق اشیایی که با زبان تخیل و زیبایی حرف می‌زنند، یکی از کامل‌ترین تجربه‌های هنری باشد. اشیا می‌توانند یادگار خاطرات، عواطف و تجربه‌های ماندگار انسان باشند؛ آن‌گونه که گویی بخشی از وجود او را در خود جاودانه می‌سازند. چنین مفهومی در داستان پدید آمدن مجسمه‌های «ویلو تـری پرگاس» نیز نهفته است. خالق این اثر با ذکاوت و نگاهی ژرف، قصه‌هایی مشترک از زندگی همه‌ی انسان‌ها را برگزید و آن‌ها را در قالب مجموعه‌ای ارزشمند از مجسمه‌های کوچک و ناب عرضه کرد. این آثار روایت‌هایی از عشق، خانواده، مادرانگی، صلح، شادی، آرامش، دوستی، تنهایی، جدایی، رؤیاپردازی و تلاش انسانی هستند؛ موضوعاتی جهانی که در زندگی همه‌ی مردم حضور دارند. هنرمند با دقت و ظرافت، این مفاهیم را در قالب فرم‌های ساده و تأثیرگذار مجسم ساخت و توانست احساسی مشترک و جهانی بیافریند. همین ویژگی‌ها باعث شد مجسمه‌های ویلو تری به‌سرعت جای خود را در خانه‌ها، اتاق‌ها و گوشه‌های شخصی زندگی انسان‌ها باز کنند. این آثار توانستند در صنعت مجسمه‌سازی به جایگاهی متمایز برسند و بدون نیاز به زبان مشترک، احساسات مردم جهان را به هم پیوند دهند. این مجسمه‌ها با زبانی تمثیلی و بیانی ساده، حالات و عواطف انسانی را بازگو می‌کنند و قصه‌ی رنج‌ها و شادی‌های زندگی را در قالب زبان استعاره‌ی بدن به نمایش می‌گذارند. آن‌ها گرمای آغوش، لذت کتاب‌خواندن، مواجهه با طبیعت و زیبایی، دوست‌داشتن و دوست داشته‌شدن را همچون هدیه‌ای معنوی به خلوت انسان‌ها می‌آورند و به خانه‌ها روحی تازه می‌بخشند.