مجسمه فرزندان من کد 30 محصول امین کامپوزیت

زبان برای انسان تنها مجموعه‌ای از واژه‌ها نیست. هرچند همین توانایی ارتباط کلامی باعث شد انسان بر طبیعت و دیگر جانداران برتری یابد، اما ذهن او آن‌قدر نیرومند و شگفت‌انگیز است که به هیچ حد و مرزی قناعت نمی‌کند. انسان همواره می‌کوشد دایره امکانات و تجارب خود را گسترده‌تر و کامل‌تر سازد. از دیرباز میل به آفرینش، جاودانگی و زیبایی، بشر را به ترکیب تخیل، خلاقیت و مهارت‌های گوناگون کشانده است. همین نیاز درونی سبب شد که هنر به‌عنوان زبانی دیگر، جایگزین کلمات در بیان مفاهیم خاص و ژرف انسانی شود. شعر و داستان، موسیقی، رقص، نقاشی، هنرهای تجسمی و صنایع دستی، همچنین هنرهای سمعی و بصری، همگی نشانی از تمایل بشر به نگاه زیبایی‌شناسانه و عمیق به زندگی دارند. یکی از کامل‌ترین و ماندگارترین تجربه‌های هنری انسان، شکل دادن به خاک و گل و خلق اشیایی است که با زبان تخیل و زیبایی، معنا و عاطفه را منتقل می‌کنند. اشیا می‌توانند گزیده‌ای از خاطرات، احساسات و لحظه‌های ناب زندگی ما را در خود حفظ کنند و آن‌ها را جاودانه سازند. شاید راز نهفته در پسِ مجسمه‌های «ویلوتری پرگاس» (Willow Tree Parguas) نیز همین باشد. آفریننده این مجسمه‌ها با ذکاوت و خلاقیت هنری خود، روایت‌هایی از تجربه‌های مشترک انسان‌ها را برگزید و آن‌ها را در مجموعه‌ای کامل و بی‌همتا از تندیس‌های کوچک و معناگرا به تصویر کشید. او عشق، خانواده، مادرانگی، صلح، شادی، آرامش، دوستی، تنهایی، جدایی و رؤیاپردازی را به‌عنوان مفاهیمی جهان‌شمول بازآفرید و در قامت مجسمه‌هایی ساده اما سرشار از احساس به نمایش گذاشت. به همین سبب، این پیکره‌ها به سرعت جای خود را در خانه‌ها، اتاق‌ها و گوشه‌های دنج زندگی انسان‌ها یافتند. ایده اصلی این آثار، افقی تازه در صنعت مجسمه‌سازی گشود و داستان آن‌ها در گوشه و کنار جهان شنیده شد؛ بی‌آنکه نیازی باشد همه مردم با زبانی واحد سخن بگویند. مجسمه‌های ویلوتری پرگاس با زبانی استعاری، ساده و تمثیلی، عواطف و حالات بشری را به تصویر می‌کشند. آن‌ها روایتگر شادی‌ها و رنج‌های مشترک زندگی‌اند؛ زبانی که از طریق بدن و حالت‌های انسانی، مفاهیمی چون گرمای آغوش، لذت خواندن کتاب، مواجهه با طبیعت و زیبایی، دوست داشتن و دوست داشته شدن را بازمی‌نمایاند و به خلوت خانه‌های آدمی امید و آرامش هدیه می‌کند.