مجسمه فرشته دلدار کد 45/1 محصول امین کامپوزیت

زبان برای انسان تنها مجموعه‌ای از واژه‌ها نیست. گرچه همین توانایی برقراری ارتباط کلامی بود که انسان را از دیگر جانداران متمایز کرد و او را در صدر طبیعت نشاند، اما ذهن آدمی به‌قدری توانا و شگفت‌انگیز است که به هیچ مرزی قناعت نمی‌کند. انسان همواره در تلاش است تا دایره امکانات و تجارب خود را گسترش دهد و کامل‌تر کند. از هزاران سال پیش، میل به آفرینش، جاودانگی و درک زیبایی، بشر را به سوی ترکیب تخیل، خلاقیت و مهارت کشانده است. همین میل بی‌پایان سبب شد انسان هنر را به‌عنوان زبانی دیگر و جایگزین برای بیان عمیق‌ترین و خاص‌ترین مفاهیم بیافریند. شعر و داستان، موسیقی و رقص، نقاشی و هنرهای تجسمی، صنایع دستی، سینما و هنرهای سمعی‌وبصری، همگی تلاشی هستند برای بیان زیبایی‌شناسانه زندگی. در میان این تجارب گوناگون، شاید یکی از کامل‌ترین و دیرپاترین جلوه‌های هنری، هنر شکل دادن به خاک و گل و آفرینش اشیائی باشد که با زبانی سرشار از تخیل و زیبایی، مهم‌ترین مفاهیم انسانی را منتقل می‌کنند. این اشیاء می‌توانند خاطرات، عواطف و تجربه‌های ماندگار ما را در خود حفظ کنند و گویی بخشی از زندگی را برای همیشه در قلبمان حک کنند. همین روایت پنهان را می‌توان در پشت مجسمه‌های «ویلوتری پرگواز» (Willow Tree Parguas) یافت. خالق این مجموعه با ذکاوت، خلاقیت و هوشی سرشار از هنر، قصه‌های مشترک زندگی انسان‌ها را از دل تجربه‌های جهانی برگزید و آن‌ها را به‌صورت مجموعه‌ای ناب از مجسمه‌های کوچک و معنادار خلق کرد. در این آثار، لحظات مشترکی چون عشق، خانواده، مادرانگی، صلح، شادی، آرامش، دوستی، تنهایی، وداع، رؤیاپردازی و حتی کار و تلاش انسانی، با زبانی نمادین و هنری به تصویر کشیده شده‌اند. همین صداقت و سادگی سبب شد این مجسمه‌ها خیلی زود جای خود را در خانه‌ها، اتاق‌ها و گوشه‌های صمیمی زندگی آدم‌ها باز کنند. ایده اصلی آن‌ها نه‌تنها در هنر مجسمه‌سازی تثبیت شد، بلکه پیامشان به دورافتاده‌ترین نقاط جهان رسید؛ بی‌آنکه نیازی به یک زبان مشترک کلامی باشد. این مجسمه‌ها با بهره‌گیری از زبانی استعاری و ساده، احساسات و حالات انسانی را روایت می‌کنند. آن‌ها قصه رنج‌ها و شادی‌های زندگی را در قالب حرکت‌ها و ژست‌های نمادین به نمایش می‌گذارند و مفاهیمی چون گرمای یک آغوش، آرامش خواندن کتاب، شگفتی تماشای طبیعت، یا لذت دوست داشتن و دوست داشته شدن را به خانه‌های ما می‌آورند. در حقیقت، این مجسمه‌ها سفیران خاموش عشق و امیدند که هر خانه‌ای را به گوشه‌ای پر از معنا و احساس بدل می‌سازند.