مجسمه کودک روحیه کد 43 محصول امین کامپوزیت

زبان برای انسان تنها مجموعه‌ای از کلمات نیست. درست است که توانایی سخن گفتن و ارتباط کلامی باعث شد انسان در میان طبیعت و موجودات زنده برتری یابد، اما ذهن او آن‌چنان نیرومند و شگفت‌انگیز است که هیچ‌گاه به حداقل‌ها رضایت نمی‌دهد. انسان همواره در تلاش است دایره‌ی امکانات، تجربه‌ها و دستاوردهای خود را گسترش داده و به کمال نزدیک‌تر شود. از دیرباز میل به آفرینش، جاودانگی و زیبایی، انسان را واداشته است تا تخیل، خلاقیت و مهارت‌هایش را در هم بیامیزد. همین اشتیاق به بیان، سبب شد هنر پدید آید؛ هنری که به‌عنوان زبانی دیگر برای انتقال مفاهیم ناب انسانی شکل گرفت. شعر و داستان، موسیقی، رقص، نقاشی، هنرهای تجسمی، صنایع دستی و هنرهای سمعی‌وبصری همه و همه تلاشی برای بیان زیبایی‌شناسانه‌ی تجربه‌ی زیستن هستند. در میان تمام جلوه‌های هنری، یکی از کامل‌ترین و قدیمی‌ترین تجربه‌ها، هنر شکل دادن به خاک و گل و خلق اشیائی است که با زبان تخیل و زیبایی عمیق‌ترین مفاهیم انسانی را بازگو می‌کنند. این اشیاء نقش حافظ خاطرات، عواطف و تجربه‌های ما را برعهده دارند و آن‌ها را جاودانه می‌سازند. مجسمه‌های «ویلو تری پرگاس» نمونه‌ای روشن از همین رویکرد هنری‌اند. خالق این آثار با ذکاوت و نگاهی سرشار از احساس، قصه‌های مشترک زندگی انسان‌ها در سراسر جهان را برگزید و آن‌ها را در قالب مجموعه‌ای کم‌نظیر از مجسمه‌های کوچک به تصویر کشید. او تجربه‌هایی همچون عشق، خانواده، مادرانگی، صلح، شادی، آرامش، دوستی، تنهایی، جدایی، رؤیاپردازی و کار را انتخاب کرد و با هنرمندی خاص، آن‌ها را بازآفرینی نمود. به همین دلیل این مجسمه‌ها خیلی زود جایی برای خود در خانه‌ها، اتاق‌ها و گوشه‌های صمیمی زندگی انسان‌ها یافتند. ایده‌ی خلاقانه‌ی آن‌ها نه‌تنها جایگاهی ویژه در صنعت مجسمه‌سازی پیدا کرد، بلکه داستانشان به هر نقطه‌ای از جهان رسید؛ بی‌آن‌که نیازی باشد همه‌ی مردم به زبانی مشترک سخن بگویند. این مجسمه‌ها با زبانی ساده و تمثیلی، حالات انسانی، احساسات و عواطف مشترک بشر را روایت می‌کنند. آن‌ها قصه‌ی شادی‌ها و اندوه‌ها را در حرکات آرام و استعاری بدن به تصویر می‌کشند و پیام‌هایی چون گرمای آغوش، لذت کتاب خواندن، تجربه‌ی طبیعت و زیبایی، یا حتی دوست داشتن و دوست داشته شدن را به خلوت خانه‌های امید آدم‌ها می‌آورند.