مجسمه کودک قلب من کد 49 محصول امین کامپوزیت

زبان برای انسان تنها مجموعه‌ای از واژه‌ها نیست. گرچه بشر به واسطه‌ی توانایی در برقراری ارتباط کلامی توانست بر طبیعت و سایر جانداران برتری یابد، اما ذهن آدمی آن‌چنان نیرومند و شگفت‌انگیز است که هیچ‌گاه به یک بُعد قناعت نمی‌کند. انسان همواره در تلاش بوده است تا دایره‌ی امکانات و تجربه‌های خود را گسترده‌تر و کامل‌تر سازد. از دیرباز، میل به آفرینش، جاودانگی و زیبایی، انسان را واداشته تا با بهره‌گیری از تخیل، خلاقیت و مهارت‌های خود، زبانی نو بیافریند؛ زبانی که همان هنر است. هنر در حقیقت زبان دیگری برای بیان احساسات، اندیشه‌ها و مفاهیم عمیق انسانی به شمار می‌آید. شعر و داستان، موسیقی، رقص، نقاشی، هنرهای تجسمی، صنایع دستی و هنرهای سمعی و بصری، همه جلوه‌هایی از این تلاش انسانی برای برخوردی زیباشناسانه با زندگی هستند. در میان این تجربه‌ها، ساختن اشیایی از خاک و گل جایگاهی ویژه دارد؛ چرا که این آثار هنری می‌توانند روایتگر خاطرات، احساسات و لحظه‌هایی ماندگار از زندگی باشند. این همان داستانی است که در پسِ آفرینش مجسمه‌های «ویلو تری پرگاس» (Willow Tree Parguas) نهفته است. خالق این آثار با نبوغ و ذوق هنری خود، توانست بخش‌هایی از قصه‌ی مشترک همه‌ی انسان‌ها را برگزیند و آن‌ها را در قالب مجموعه‌ای ارزشمند از مجسمه‌هایی کوچک اما پرمعنا بیافریند. او با ظرافت و زیبایی، تجربه‌هایی چون عشق، خانواده، مادرانگی، دوستی، صلح، شادی، آرامش، تنهایی، جدایی، دوری، رویاپردازی و کار را در پیکره‌ی این مجسمه‌ها به تصویر کشید. به همین دلیل، این آثار هنری خیلی زود جای خود را در خانه‌ها، اتاق‌ها و گوشه‌های صمیمی زندگی انسان‌ها باز کردند. ایده‌ی اصلی این مجسمه‌ها به سرعت در صنعت مجسمه‌سازی شناخته شد و قصه‌ی آن‌ها به گوشه‌گوشه‌ی جهان رسید، بی‌آنکه نیازی به زبان مشترک باشد. این آثار با زبان استعاری بدن و با بیانی ساده و تمثیلی، احساسات و حالات مشترک انسانی را بازگو می‌کنند. آن‌ها تصویرگر شادی‌ها و رنج‌های انسان‌اند؛ از گرمای یک آغوش گرفته تا خواندن کتاب، از مواجهه‌ی عاشقانه با طبیعت و زیبایی تا لذت دوست داشتن و دوست داشته شدن. در نهایت، این مجسمه‌ها یادآور بخشی از امید و آرامش‌اند که به خلوت خانه‌ی آدمی هدیه می‌شوند.