مجسمه لالایی کد 3 محصول امین کامپوزیت

زبان برای انسان تنها مجموعه‌ای از واژه‌ها نیست. گرچه همین توانایی سخن گفتن و برقراری ارتباط کلامی بود که او را از میان موجودات دیگر متمایز ساخت و سرآمد طبیعت کرد، اما ذهن آدمی چنان توانمند و شگفت‌انگیز است که هرگز به حدی محدود قناعت نمی‌کند. انسان همواره در تلاش است تا دایره امکانات، تجربه‌ها و اندیشه‌های خود را گسترش داده و کامل‌تر سازد. از دیرباز میل به آفرینش، زیبایی و جاودانگی، او را به سوی پیوند تخیل، خلاقیت و مهارت‌هایش سوق داده است. همین کشش به آفرینندگی بود که زبان تازه‌ای به نام «هنر» را آفرید؛ زبانی که در کنار کلمات می‌تواند مفاهیم ویژه و عمیق انسانی را آشکار کند. شعر و داستان، موسیقی، رقص، نقاشی، هنرهای تجسمی و صنایع دستی، هنرهای نمایشی و سمعی‌ـ‌بصری، همه و همه بیانگر این حقیقت‌اند که انسان به دنبال نگاهی زیبایی‌شناسانه و متفاوت به زندگی است. در میان جلوه‌های گوناگون هنر، شکل دادن به خاک و گل و آفرینش اشیایی ماندگار، یکی از کامل‌ترین تجربه‌های هنری بشر به شمار می‌آید. اشیاء هنری می‌توانند بخش‌هایی از خاطرات، احساسات، عواطف و تجربه‌های زیسته ما را در خود نگه دارند و آن‌ها را همیشگی سازند. شاید مجسمه‌های «ویلوتری پرگاس» (Willow Tree Parguas) نمونه‌ای روشن از همین روایت پنهان باشند. خالق این مجموعه با ذکاوت و نبوغ هنری خود، قطعاتی از قصه‌های مشترک انسان‌ها را برگزید و آن‌ها را به صورت مجموعه‌ای از مجسمه‌های ظریف و معناگرا به تصویر کشید. او تجربه‌هایی چون عشق، خانواده، مادرانگی، دوستی، صلح، شادی، آرامش، تنهایی، جدایی، رویاپردازی، کار و دیگر لحظات انسانی را به شکلی استعاری و پرشکوه در قالب مجسمه‌هایی کوچک و نمادین به نمایش گذاشت. محبوبیت این آثار چندان فراگیر شد که به سرعت جای خود را در خانه‌ها، اتاق‌ها و حتی گوشه‌های خلوت زندگی بسیاری از افراد باز کردند. ایده اصلی این مجسمه‌ها نه‌تنها در صنعت مجسمه‌سازی جایگاه ویژه‌ای یافت، بلکه داستان و پیام آن‌ها نیز به دورترین نقاط جهان رسید؛ بی‌آنکه نیازی به زبانی مشترک میان مردمان باشد. این آثار با بیانی نمادین و ساده، حالات روحی و عاطفی انسان را بازگو می‌کنند و قصه شادی‌ها، رنج‌ها و تجربه‌های مشترک بشری را به زبان بدن و در قالبی استعاری بیان می‌نمایند. گرمای یک آغوش، لذت خواندن کتاب، مواجهه با طبیعت و زیبایی، تجربه دوست داشتن و دوست داشته شدن، همگی در سکوت این مجسمه‌ها جان می‌گیرند و در نهایت به فضای صمیمی خانه‌ها و خلوت امید انسان‌ها راه می‌یابند.