مجسمه لمس کودک کد 37 محصول امین کامپوزیت

زبان برای انسان تنها مجموعه‌ای از واژه‌ها نیست. گرچه همین توانایی برقراری ارتباط کلامی بود که انسان را بر دیگر موجودات و طبیعت برتری بخشید، اما ذهن آدمی آن‌چنان توانمند و شگفت‌انگیز است که به هیچ حد و مرزی قانع نمی‌شود. انسان همواره در پی گسترش دایره‌ی امکانات و تجربه‌های خود است و میل به آفرینش، جاودانگی و زیبایی او را به ترکیب تخیل، خلاقیت و مهارت‌های گوناگون کشانده است. از همین روست که هنر به‌عنوان زبانی تازه برای بیان مفاهیم ویژه و احساسی انسان پدید آمد. شعر و داستان، موسیقی و رقص، نقاشی و هنرهای تجسمی، صنایع دستی و هنرهای سمعی و بصری، همگی نشانه‌هایی از میل همیشگی بشر برای نگریستن به زندگی با نگاهی زیباشناسانه و خاص هستند. یکی از کامل‌ترین تجربه‌های هنری بشر را می‌توان در آفرینش اشیا از خاک و گل جست‌وجو کرد؛ تجربه‌ای که به دست‌آوردن آن، معنا و شکلی تازه به تخیل و زیبایی می‌بخشد. اشیا می‌توانند حامل خاطرات، یادها، عواطف و بخشی از تجربه‌های انسانی باشند و آن‌ها را برای همیشه ماندگار کنند. همین حقیقت، زمینه‌ساز خلق مجسمه‌های «ویلوتری پرگواس» (Willow Tree Parguas) شد. آفریننده‌ی این آثار با بهره‌گیری از هوش هنری و نگاهی سرشار از ظرافت، داستان‌هایی مشترک از زندگی همه‌ی انسان‌ها را برگزید و در قالب مجموعه‌ای بی‌بدیل از مجسمه‌ها عرضه کرد. او عشق، خانواده، مادرانگی، صلح، شادی، آرامش، دوستی، تنهایی، جدایی، دوری، رؤیاپردازی و کار را بخش‌های مشترک قصه‌ی زندگی بشر دانست و همگی را در هیأتی کوچک اما معنادار و هنرمندانه بازآفرینی کرد. مجسمه‌های ویلوتری به همین دلیل توانستند به سرعت جای خود را در خانه‌ها، اتاق‌ها و گوشه‌های صمیمی زندگی انسان‌ها باز کنند. این آثار نه‌تنها به صنعت مجسمه‌سازی جلوه‌ای تازه بخشیدند، بلکه داستانی مشترک و جهانی را روایت کردند؛ داستانی که نیازمند هیچ زبان واحدی نیست. این مجسمه‌ها با زبانی ساده و نمادین، عواطف و احساسات بشری را بیان می‌کنند؛ قصه‌ی رنج‌ها و شادی‌های زندگی را در حرکت‌های استعاری بدن مجسم می‌سازند و با نمایش گرمای آغوش، لذت خواندن کتاب، روبه‌رو شدن با طبیعت و زیبایی، تجربه‌ی دوست‌داشتن و دوست داشته شدن، لحظه‌هایی ماندگار از آرامش و امید به خانه‌های مردم سراسر جهان هدیه می‌برند.