مجسمه مادربزرگ کد 89 محصول امین کامپوزیت

زبان برای انسان تنها مجموعه‌ای از کلمات نیست. درست است که همین توانایی ارتباط کلامی موجب شد آدمی بر طبیعت و سایر جانداران برتری یابد، اما ذهن انسان چنان توانمند و شگفت‌انگیز است که هیچ‌گاه به توقف و قناعت رضایت نمی‌دهد. انسان پیوسته در تلاش است تا دایره‌ی امکانات، تجربه‌ها و توانایی‌هایش را گسترش داده و کامل‌تر سازد. از گذشته‌های بسیار دور، میل به آفرینش، جاودانگی و زیبایی او را به سوی ترکیبی از تخیل، خلاقیت و مهارت کشانده است. همین نیاز درونی بود که زمینه‌ی آفرینش هنر را به‌عنوان زبانی جایگزین برای بیان مفاهیم خاص و احساسات عمیق انسان فراهم کرد. شعر و داستان، موسیقی، رقص، نقاشی، هنرهای تجسمی، صنایع دستی و هنرهای سمعی و بصری، همگی جلوه‌هایی از این تلاش هستند؛ تلاشی برای آن‌که زندگی را با نگاهی زیباشناسانه و متفاوت درک و بازآفرینی کنیم. یکی از کامل‌ترین و برجسته‌ترین تجربه‌های هنری بشر، تجربه‌ی کار با خاک و گل و خلق اشیائی است که از طریق زبان تخیل و زیبایی، مفاهیم عمیق و ارزشمند را منتقل می‌کنند. این اشیاء می‌توانند گزیده‌ای از خاطرات، عواطف و لحظه‌های ماندگار زندگی را در خود جای دهند و آن‌ها را برای همیشه پایدار کنند. شاید همین راز نهفته در دل مجسمه‌های ویلو تری پرگواز (Willow Tree Parguas) باشد؛ آثاری که خالق آن با ذکاوت و نگاهی هنری، روایت‌هایی مشترک از قصه‌ی زندگی انسان‌ها را برگزید و در قالب مجسمه‌هایی ساده و درعین‌حال عمیق بازآفرید. او مفاهیمی چون عشق، خانواده، مادرانگی، صلح، شادی، آرامش، دوستی، تنهایی، جدایی، دوری، رؤیاپردازی و تلاش انسان در مسیر زندگی را برگزید و با نهایت ظرافت، مجموعه‌ای از مجسمه‌های کوچک پدید آورد که هرکدام روایتگر لحظه‌ای مشترک از زندگی همه‌ی انسان‌هاست. همین ویژگی باعث شد این مجسمه‌ها به‌سرعت جای خود را در خانه‌ها، اتاق‌ها و گوشه‌های دنج زندگی انسان‌ها باز کنند. ایده‌ی اصلی آن‌ها نه‌تنها در صنعت مجسمه‌سازی ماندگار شد، بلکه روایتشان در سراسر جهان شنیده و درک شد؛ بی‌آنکه نیازی به زبان واحد باشد. مجسمه‌های ویلو تری با بیانی تمثیلی و روشن، احساسات و حالات انسانی را بازگو می‌کنند و رنج‌ها و شادی‌های بشر را در قالب بدن و ژست‌های ساده به نمایش می‌گذارند. گرمای یک آغوش، لذت خواندن کتاب، ارتباط دوباره با طبیعت و زیبایی، تجربه‌ی دوست داشتن و دوست داشته شدن، همه در این مجسمه‌ها به شکلی ملموس و استعاری بازتاب یافته‌اند؛ گویی هدیه‌ای کوچک اما پرمعنا برای پر کردن خلوت امید انسان‌ها در مسیر زندگی‌اند.